بخشنده، نویسنده: لوئیس لوری، مترجم: کیوان عبیدی آشتیانی، تهران: نشر چشمه، کتاب ونوشه ، ۱۳۷۹،۱۹۱ صفحه، بها: ۹۵۰ تومان.

"یوناس "دوازده ساله" گیرنده ی سرگذشت ها و خاطرات درد ها و شادی های واقعی زندگی است که از "بخشنده"ی پیر و سالخورده دریافت می کند. او وظیفه دارد نزد بخشنده تعلیمات خاصی را فرا بگیرد. دنیای یوناس، دنیایی کامل است. دنیایی بدون درد، رنج، جنگ و گرسنگی اما خالی از رنگ، احساس، غریزه، خانواده، تفاوت ها و عشق. آن چه سبب می شود یوناس از وظیفه اصلی خود سر باز زند و دیگر نتواند در نقش گیرنده باقی بماند، احساس نیاز به وجود خانواده، لذت بردن از نوای آرام بخش موسیقی و عشق است. این که حس دوست داشتن دیگران، مردم را به هم پیوند می زند، افراد پیر و سالخورده به حال خود رها نمی شوند بلکه در مقام پدر بزرگ و مادر بزرگ عزیز و دوست داشتنی در محیط خانواده مورد توجه قرار می گیرند. فرار او از این جامعه ی مدرن و خیالی و پیوستنش به جامعه ی سنتی و قدیمی هشداری است از گرایش های مدرنیته که نویسنده در قالب داستانی علمی – تخیلی عرضه می کند.
در این داستان، مخاطب، نخست با جامعه ی نوینی ( جامعه اتوپیایی یا مدینه فاضله ) رو به رو اما  به تدریج با نقاط ضعف و نارسایی های این جامعه ( انتی اتوپیا ) آشنا می شود. جامعه ای بدون هویت بشری که مردم در گروه های اجتماعی ساختگی و ظاهری "زوجین"  قرار می گیرند و بچه های نسل جدید به سبب نقش و وظیفه ای که از سوی شوراهای حاکم به آن ها سپرده شده، شناخته می شوند.
کارکرد اجتماعی آن در نگاه منتقدانه ی  لوئیس لوری نویسنده به جامعه ی مدرن به خوبی در این اثر نمایان است. در میان آثار نویسندگان بزرگسال به وفور داستان هایی از این دست یافت می شود. نویسندگانی همچون "ایزاک اسیموف"، "پل آستر"، "کازوایشیگورو"،  "جورج اورول" و... از کتاب بخشنده ۳ تا ۵ میلیون نسخه به فروش رفته و افزون بر دریافت مدال "نیوبری" در سال ۱۹۹۴ نامزد دریافت چندین جایزه ی معتبر دیگر نیز بوده است.