گزیده‌هایی از کتاب‌های کودک و نوجوان

گزیده‌هایی از کتاب
خودت داستان بنویسخودت داستان بنویس

این کتاب کمک می کند تا:

  •  بفهمید داستان‌ها چگونه سرهم مي‌شوند،
  • سلول‌هاي خاكستري مغزتان را به كار بيندازيد و به ايده‌هاي بزرگ برسيد،
  • داستان تان را بنویسید و به دیگران ارائه کنید،
  • با واقعيت‌هاي هيجان‌انگيز درباره نويسندگان و دنياي نوشتن آشنا شويد!
  • می توانید این کتاب را صفحه به صفحه از اول تا آخر بخوانید...
  • یا این که به هر کجای آن که خواستید، شیرجه بزنید و هی در صفحات عقب و جلو بروید!
  • تمرين‌هاي جالب اين كتاب، پر است از نكته‌ها و فوت‌وفن‌هاي داستان‌نويسي!
جادوی میخکجادوی میخک

 دلم میخواست از آشپزخانه فرار کنم. مادر میخک خیلی مشکوک به نظر می رسید. او لبخند مصنوعی به لب داشت و ترانه ای را بیوقفه و ناموزون زیرلب زمزمه می کرد. انگار در آن اتاق مخوف، بدبو و تاریک، پاک یادش رفته بود که ترانه باید ریتم داشته باشد. وزوز ترسناک تمام نشدنی او، مثل صدای روباتی بود که سعی می کرد شبیه انسان ها آواز بخواند.

امپراتور کوتوله ی سرزمین لی لی پوتامپراتور کوتوله ی سرزمین لی لی پوت

کلاغ‌ها روی تاج سپیدار در هم می‌لولند و به هم فشار می‌آورند. انگار آنجا تنها نقطه­ امن دنیاست آن‌ها می‌توانند رویش بنشینند و بی‌دغدغه قارقار کنند. تلفن زنگ می‌زند. دو تا از کلاغ‌ها، ناگهان از جا می‌پرند و هوا را می‌شکافند و به سمت ملخی که بزرگ و سبز است، پرواز می‌کنند. یکی‌شان در یک چشم بر هم زدن، قوسی به بدنش می‌دهد و سر و گردنش را جلو می‌کشد و ملخ را لای منقار درازش گیر می‌اندازد.

دارم با صدای بلند فکر می­‌کنم. فکر فکر فکر... دارم فکر می­‌کنم انگار مهم است که پشت آن روبان طلایی زیبا و کاغذی که نور روی آن بازتاب خیره‌کننده‌ای دارد چیست. بمب؟...

 و یا واقعاً امپراتور کوتوله­ سرزمین لی‌­لی­‌پوت؟

چگونه پدر و مادر خود را تربیت کنیمچگونه پدر و مادر خود را تربیت کنیم

همین تازگی مدرسه­ جدیدم را شروع کرده‌­ام. مدرسه­‌ای می­‌گویم و مدرسه­‌ای می‌­شنوی. همین­‌قدر بگویم که این­جا پر است از خرخوان‌­ترین آدم­‌هایی که توی عمرم دیده­‌ام. از آن طرف هم بابا و مامانم ویرِ درس و مشق و تست­زنی و کلاس­‌های فوق‌­برنامه برای من گرفته­‌اند. واقعاً برایم کابوس شده. باز جای شکرش باقی است که دوست جدیدم، مدی، کمک می‌­کند. مدی می­‌گوید بابا و مامان خودش هم این­جوری بوده‌­اند تا بالاخره توانسته تربیت‌شان کند. راستش تمام پدر و مادرها باید تربیت بشوند. مدی توی این کار خیلی وارد است.

باورتان نمی‌شود چقدر از پا گذاشتن توی این مدرسه چندشم می‌شود. مخصوصاً‌ روزهای دوشنبه. برای اینکه به خودم حال بدهم، آهنگ کریسمس مبارک را با سوت می‌زنم یا از این‌‌جور کارهای مسخره. بعد به کلاس درس ثابت‌مان می‌روم و آنجاست که باز با قیافه‌ی وُرمولد پیر روبه‌رو می‌شوم. همین که چشمش به من می‌افتد، لبش عین یک ساندویچ بیات چروک می‌افتد. آخر چرا من نباید یک معلم شادتر و باحال‌تر داشته باشم؟ یکی مثل جک، قاتل زنجیره‌ای!

... من می­‌خواهم کمدین بشوم. می­‌دانید، آدم اراده کند، می­‌تواند. خلاصه، من فقط در یک چیز خوبم و آن هم خنداندن آدم­‌هاست.

بعد از مدرسه به خانه برگشتم تا باز یک شب عالی را در بازداشت خانگی بگذرانم. با این پدر و مادر چه کار کنم؟ روز به روز بدتر می‌­شوند. چه می­‌شد یک سرگرمی دیگر برای خودشان پیدا می­‌کردند و دست از سر من برمی­‌داشتند؟

اولین روزِ تمام‌وقت تربیت پدر و مادر. تصمیم گرفته‌­ام دوره را فشرده برگزار کنم، چون خیلی دوست دارم زودتر کلک کار کنده شود.

زمین ما: چگونه کودکان سرزمین مان را نجات می دهندزمین ما: چگونه کودکان سرزمین مان را نجات می دهند

اگر بسیاری از آدم های کوچک در بسیاری از جاهای کوچک، کارهای کوچک بسیاری انجام دهند، می توانند چهره جهان را تغییر دهند.

همایش پرندگانهمایش پرندگان

«پرندگانی از سراسر جهان گرد هم آمدند و هدهد رو به آن‌ها چنین سخن راند:
پرندگان! چه ناگوار رخدادها که بر جهان ما می‌بارد! هرج و مرج – نابرابری – آشوب! نبردی بیهوده بر سر زمین، آب و غذا! هوای آلوده! ماتم و غصه! می‌ترسم که نابود شویم! کاری باید بکنیم! من دنیادیده‌ام! رازهای بسیاری می‌دانم. به من گوش سپارید: پادشاهی را می‌شناسم که برای همه‌ی پرسش‌های ما پاسخ دارد. باید برویم و او را بیابیم.»
 

آسفالتی هاآسفالتی ها

تا به ساختمان خالی برسم، دوباره خیس بودم و می‌لرزیدم. از پله‌ها که بالا رفتم، "طاعون" واق واق کرد، ولی بقیه روی زمین یا روی تشک لای پتو و لباس‌های ژنده و تکه پاره‌های ملافه‌ها خواب بودند. دنبال رنگین کمان گشتم، اما نبود. چند تا لباس کهنه، شلوار و پیراهن پاره جمع کردم و از آن‌ها برای خودم لانه‌ای ساختم و تویش خریدم. تقریبا تمام شب قبل دنبال رنگین کمال گشتم، اما او را پیدا نکردم. خیلی نگرانش بودم. ولی با شکم پر از دونات می‌توانستم خوب بخوابم.
_ شایدی بلند شو!
یک نفر شانه‌هایم را تکان داد. چشم‌هایم را باز کردم. نفسم در آن اتاق تاریک مثل ابر بود. هوا خیلی سرد بود. نمی‌توانستم جلوی لرزم را بگیرم، دندان‌هایم را به هم فشار می‌دادم تا به هم نخورند.
اشکی روی من خم شده بود و گفت: «تومورو برای امشب دو تا کارت ورودی مجانی برای کریدل گیر آورده.»
_ چطوری؟
خمیازه کشیدم...

مجموعه ی خانه درختی ۱۳ طبقه مجموعه ی خانه درختی ۱۳ طبقه

اگر شما هم مثل بیشتر خواننده های ما باشید حتما فکر می کنید ما این همه داستان را برای کتاب نوشتن از کجا میآوریم. خب، بعضی وقت ها از خودمان می سازیم شان، بعضی وقت ها هم اتفاق های واقعی را می نویسیم، مثل همین کتاب. 

همه چیز از آن رو زصبح شروع شد که من از خواب بیدار شدم و رفتم پایین صبحانه بخورم.

تری زودتر از من رفته بود تو آشپزخانه و داشت یک گربه را رنگ می زد. و وقتی هم م یگویم یک گربه را رنگ می زد منظورم نقاشی یک گربه نیست! منظورم یک گربه ی واقعی واقعی است که تری داشت با زرد روشن رنگش می کرد! 

گفتم: «سوال احمقانه ایه تری، ولی چرا زردش کردی؟»

تری گفت: «چون که دارم تبدیلش می کنم به قناری.»

آنتوان و شازده کوچولو (چگونه آنتوان دو سنت اگزوپری، شازده کوچولو را خلق کرد)آنتوان و شازده کوچولو (چگونه آنتوان دو سنت اگزوپری، شازده کوچولو را خلق کرد)

«سکوت تهی نیست. بلکه یک پیش درآمد پرمعناست، صفحه ای خالی که باید نوشتن را در آن آغاز کرد. نوشتن هم راه دیگری برای پرواز کردن است. نوشتن هم بالهایی دارد که ما را به دور دست می برد.»

کودک دریاکودک دریا
  • فهمیدم که چرا آن ها این قدر نزدیک به در ایستاده و به مغازه خیره شده بودند. مفهومش این بود:«ما مشتری معمولی نیستیم, بنابراین جلوتر نمی آییم.» فکر می کنم واقعا کم رویی آن ها و همچنین وضع لباس هایشان بود که مرا تحت تاثیر قرار داد. هفت سال است که این مغازه را اداره می کنم و قبل از این هم مغازه ای در آنگولوم داشتم، اما هرگز کسی با چنین ساده دلی و معصومیت چیزی از من نخواسته بود: ما نون می خوایم، اما پول نداریم. زیاد معطل نکردم و جواب دادم مهم نیست...
  • داستان این بود که تعداد آن ها کاملا مشخص بود؛ هفت برادر؛ سه تا دوقلو و کوچکترین برادر، آدم نحیف و ضعیفی به کوچکی انگشت شست و کسی که قطعا قهرمان داستان شده است.
  • در مورد یان آخرین پسربچه ترجیح می دهم سکوت کنم زیرا به اندازه کافی درباره او شایعه پراکنی شده است. گویی مردم در دوران کودکی کم قصه می شنوند و بعدها سعی می کنند با شایعه پراکنی این کمبود را جبران کنند.
  • هر اتفاقی که بیفتد باید به راهمان ادامه دهیم. این همان چیزی بود که ما به خودمان می گفتیم. به نظر می آید که رسیدن به هر چیزی بهایی دارد.
  • یان جادوگر نیست که برای ما جهت یابی کند . اما انگار در سرش ، قطب نما، انتن یا چیز دیگری اصلا نمی دانم چیست وجود دارد. او هرگز زیاد مکث نمی کند، سر کوچکش را به سوی آسمان بلند می کند، به هر طرف می چرخاند و سپس با انگشتش جهت را نشان می دهد و ما آن را دنبال می کنیم...... از او پرسیدم چطوری این کارو می کنی؟ گفت: نور ....  نور توی آسمون، به طرف غرب روشن تره اما من فرقی نمی بینم.
  • به نظرم آمد که او یک بچه واقعی نیست و یک راست از میان افسانه ای بیرون آمده است. ای کاش حق داشتم برای لحظه ای هم که شده وارد آن افسانه بشوم. ای کاش او قبول می کرد که مرا به آنجا راه بدهد.
  • بااحتیاط کنارش نشستم، چون می ترسیدم این افسون را در هم بشکنم.
اسب سفید در مرداباسب سفید در مرداب
  • ظاهرا توی قلعه طی سال ها پدیده های فراهنجار زیادی اتفاق افتاده که تا امروز هیچ توجیه عقلانی براشون پیدا نشده.
  • ناگهان آفتاب از میان ابر پرتوافشانی کرد و یک ردیف پنجره به طرز اسرارآمیزی برق زد. انگار کسی با شمعدان در اتاق ها قدم می زد. ..... به یاد داستان ریش آبی افتادم که وقتی زن هایش در اتاق ممنوعه قدم می گذاشتند، می مردند. آیا داستانی که مردم از قلعه تعریف می کردند مشابه آن داستان بود.
  • ناگهان هوا سرد شد. چیزی شبیه مه از دره ها بالا آمد. غبار خاکستری مه از هرسو به طرفم می آمد. ولی بدتر از همه آن سکون ناگهانی بود. انگار زیر درپوشی شیشه ای ایستاده بودم.عین حشره ای که در کهربا محبوس شده باشد. بعد آن را دیدم. نگاهم را بالا انداختم. روی یک صخره ایستاده و مه اطرافش را فراگرفته بود. اسبی سفید بود، سفید نقره ای، بزرگ و قوی با سری باریک و کشیده......
  • بعضی اوقات با خودم می گفتم: آیا صحت دارد که نیرویی برتر ، ما را به سوی انسان ها و مکان هایی که در موقعیت خاصی از زندگی مان برای ما مهم هستند هدایت می کند؟
  • پدر گفت: این جا به سنت ها خیلی پایبندن. البته این تعلق خاطر به سنت ها از جاذبه های انگلیسی هاست. به او گفتم: پابند بودن به همه سنت ها زیاد هم جاذبه نداره، سنت ها باید پسندیده باشن. 
  • پدرم گفت: من فکر می کنم آدم می تونه توی شرایط خاصی، به زمان گذشته برگرده؛ بعضی جاها هستن که ویژگی های ماورایی دارن. توی این مکان های خاص، قوانین طبیعی زمان و مکان و فناپذیری صدق نمی کنه.
  • چشمم به ساعت آفتابی افتاد. زیر عقربه آن متنی نوشته شده بود که نوشته های روی معابد قدیمی را تداعی می کرد، نگاه کردم:

بنگر که زمان با چه شتابی می گذرد

پس، هر ساعت و هر دقیقه را 

تا آنجا که در توان داری ، دریاب

وقتی خورشید سربرآورد

زمان پرواز خواهد کرد

و هرگز آنچه رفته، برنخواهد گشت. هرگز!

  • آدم ها برداشت های مختلفی از خوشبختی دارن.. ارزش های زندگیشون با هم فرق می کنه.
     
جعبه نقاشی پرصدا (رنگها و صداهای هنر انتزاعی کاندینسکی)جعبه نقاشی پرصدا (رنگها و صداهای هنر انتزاعی کاندینسکی)

 من می توانستم صدای رنگ ها را وقتی با هم مخلوط می شدند بشنوم. من فارغ بال بودم و احساساتم را پنهان نمی کردم. خیلی به فکر کشیدن خانه و گل و گیاه نبودم. دوست داشتم با کاردک تخته رنگم، خط ها و شکل های رنگی روی بوم بکشم و به هر ترتیبی می توانستم با قدرت آن ها را به صدا در بیاورم.

احترام (شهامت انصاف و همدلی با دیگران)احترام (شهامت انصاف و همدلی با دیگران)

احترام یک ارزش است. احترام، راهی برای خوب زندگی کردن و راهی خوب برای زندگی کردن است. راهی برای حفاظت از دیگران، خودمان و دنیای مان. ما با کمک احترام، سعی می کنیم از مردم و تمام دنیا با عشق و محبتی بیشتر از گذشته، مراقبت کنیم.
به یاد داشته باش، حرفهایی که می زنی یا نمی زنی و کارهایی که می کنی یا نمی کنی، می تواند به دنیا کمک کند یا به آن آسیب برساند. انتخاب با توست.
 

مردمان روی زمینمردمان روی زمین

 

هم اکنون جهان بیش از هفت میلیارد نفر جمعیت دارد و اگر بخواهیم یک ساعته خواندن این کتاب را تمام کنیم، بیش از شش هزار نفر به جمعیت زمین اضافه می شود! 
تا سال ۱۴۳۰، جمعیت جهان به حدود ۹ میلیارد نفر می رسد. یعنی اگر دست هایمان را به هم دهیم، صفی درست می کنیم که بیش از دویست بار به دور کره زمین می چرخد. یا بیست و چهار برابر فاصله ی زمین تا کره ی ماه می شود. 
بیش از هفت میلیارد انسان که هیچ یک شبیه دیگری نیست. هر کدام از ما با دیگران متفاوت هستیم. هر فردی کاملا یگانه و بی مانند است.
 

قصه ما، جیک + لی لیقصه ما، جیک + لی لی
  • پدر و مادرمان اعتقاد به خریدن چیزهایی که خودمان می توانیم درست کنیم ندارند. شعارشان این است: «اگه اونو می خوای، خودت بسازش.»
  • مامان بزرگ وقتی داشت سعی می کرد درختان سکویا را نجات دهد مرد. او ۸ روز بالای یک درخت سکویا ۶۰ متری نشست و پایین نیامد تا اینکه ماموران تصمیم گرفتند درخت ها را قطع نکنند.
  • ما همیشه می پرسیدیم: «چرا پاپا به دیدن ما نمیاد؟» تنها جوابی که همیشه می گرفتیم این بود «اون داره سعی می کنه خودشو پیدا کنه.» که برای ما بی معنی بود.
  • پاپا برای ما از «درهمتنیدگی» گفت. او گفت :درهمتنیدگی نشان میدهد که درجهان هستی همه چیز بههم مربوط و مرتبط است. گفت که نور از ذراتی بهنام فوتون ساخته شده است و گفت گاهی فوتون ها جفت جفت میان و به این می گن: «درهم تنیدگی». به ما نگاه کرد که روی صندلی تنگ هم نشسته بودیم می تونین اسم اونا رو دوقلو بذارین. 
  • پاپا گفت اگر فوتونهای دوقلو از هم جدا شوند، باز هم طوری عمل می کنند که انگار با هم هستند. حتی اگر آن ها را دو طرف جهان هستی هم بگذارید، هیچ فرقی نمی کند. گفت یک فوتون رو بکشین یا تکون بدین، جفتش تو اون سر جهان هستی کشیده می شه و تکون می خوره.
  • پاپا گفت: زمان می گذره، زمان آدمو تسکین می ده. حال بدو خوب می کنه. به او خیره شدم و گفتم: پاپا، شما دوقلو ندارین. نمی دونین از دست دادن نیمه ی وجودتون یعنی چه!
  • دیگه تلاش نکن. به زندگی فرصت بده که فقط اتفاق بیفته و جلو بره..... زندگی خودش تو رو پیدا می کنه.
     
کتاب های کودک و نوجوان: گزیدگیگزیدگی
  • واهو باید به خودش یاداوری می کرد که خیلی ها نمی دانند برنامه های مربوط به حیات وحش و طبیعت چطور تولید می شود. وقت و پول زیادی صرف می شد تا مواجهه با هر حیوانی واقعی به نظر برسد.
  • مارهای دهان پنبه ای مثل مار آبی بسیار بدذات هستند و کار کردن با آن ها خیلی سخت است. در ضمن خیلی هم سمی هستند.
  • مارهای آبی بوی خیلی بدی از خود آزاد می کنند ولی زهرآلود نیستند. خزندگان موجوداتی خونسردند. یعنی انرژی و هوشیاری آن ها تا حد زیادی به دما وابسته است.
  • قصه تونا واهو را عصبانی و درعین حال شرمنده کرده بود؛ عصبانی از پدر تونا به خاطر کتک زدن او و شرمنده از زندگی خودش که آنقدر خوب و راحت بود. در مقایسه با او، دنیای واهو بهشت بود. هیچ کس در زندگی او مست نکرده بود و خانه اشان را به باد نداده بود. هیچ کس زیر چشمش را با مشت کبود نکرده بود.
  • در همین احوال، رئیس ریون توی کالیفرنیا خیلی هم از ناپدید شدن ستاره اش نگران به نظر نمی رسید. این طبیعت دنیای سینما و تلویزیون بود. هر کسی هر قدر هم مشهور باشد، قابل جایگزینی است.
  • تا حالا چیزی از داروی بی اثر به گوشت خورده؟ وقتی داروی جدیدی رو امتحان می کنند، به نصفی از بیمارا اون دارو رو می دن ولی به نصف دیگه قرصایی می دن که اون دارو توش نیست. فقط قند دارند. هیچکی هم نمی دونه که به کی داروی واقعی داده شده و به کی داروی بی اثر. اما قسمت جالب داستان اینجاست؛ بعضی از بیمارانی که داروی بی اثر بهشون داده شده هم خوب  می شن. ردخور نداره. تونا گفت: «نیروی قدرتمند ذهن برای شفابخشی. اگه باور داشته باشی که چیزی می تونه درمونت کنه، ممکنه این اتفاق بیفته.»
می میرم برای دیدنتمی میرم برای دیدنت

اینکه ایگناتیوس ب. گرامپلی عمارت اسپنس را اجاره کند کاملا با عقل جور می آید. چون مرحوم آلیو س.اسپنس بوده در سال ۱۸۷۴، این خانه سبک دوره ی ویکتوریا را به این منظور ساخت که جایی برای نوشتن داشته باشد. 
در مدتی که اسپنس در این خانه سه طبقه زندگی می کرد، ده ها داستان غم انگیز نوشت و تصویرگری آن ها را انجام داد. 
او به افتخار تمام شدن هر یک از دست نوشته هایش، مهمانی های مفصلی با حضور همه ی اهالی شهر برگزار می کرد. اما چیزی که باعث درماندگی بسیار اسپنس شد پیدا نکردن ناشری بود که مایل باشد داستان های اسرارآمیز مصورش را بخرد، داستان هایی که بدون شک از زمانه خودشان پیش بودند و خوانندگان آن زمان قدرشان را نمی دانستند. 
کسانیکه اسپنس را می شناختند می گویند وقتی ناشرها پشت سر هم نوشته هایش را رد کردند، او از مردم کناره گرفت. اسپنس که هیچوقت ازدواج نکرده بود و فرزندی نداشت، به ندرت از خانه بیرون می آمدو نود و هفت سال پیش علت مرگ او را شکسته شدن قلب بخاطر ناکامی از حرفه ی ادبی اعلام کردند.
گفته می شود اسپنس کمی پیش از مرگش سوگند خورده بود که اگر دست کم یکی از داستان های اسرارآمیزش چاپ نشود ( فرقی نمی کند کدامیک از داستان ها) شبحش تا ابد هم در خانه خودش و هم در شهر خواهد ماند. گزارش ها حاکی از آن است که در خلال این سال ها، چندین بار تصویر اسپنس در یک آیینه قدیمی د رمغازه عتیقه فروشی شهر ظاهر شده است. ...
وقتی دوازده سال پیش لس  و دیان هوپ عمارت اسپنس را که بیش از هشت دهه خالی مانده بود را خریدند، از همه ی این جریان ها با خبر بودند. خانم و آقای خوپ که از اساتید رشته ی تحقیقات امور غیر عادی هستند، قصد داشتند درباره شبح آلیو س.اسپنس تحقیق کنند و با ارائه سندی وجود آن را به اثبات برسانند.
روزی که لس هوپ و زنش به خانه مزبور اسباب کشی کردند، لس گفت: « اگر بتوانیم کاری کنیم که شبح الیو برنامه ای اجرا کند، به گنج دست پیدا خواهیم کرد.» ... اما وقتی آزمایش های مکرر آن ها برای پیداکردن هر نوع مدرکی درباره ی وجود اشباح در عمارت اسپنس با شکست روبرو شد، لس و دیان هوپ خانه را برای فروش گذاشتند. آن ها تابستان امسال یک سفر دور اروپا دارند که طی آن نتایج تحقیقات شان را در یک سخنرانی با عنوان « فقط احمق ها و بچه ها به وجود اشباح اعتقاد دارند» توضیح می دهند و نظرات شان را بیان می کنند.
خانم و آريالای هوپ تنها فرزند خود، سیمور را به دلایل کاری همراه خود نبرده اند. 
 

دانشمندان و آزمایش های حیرت انگیزدانشمندان و آزمایش های حیرت انگیز

خیلی طول کشید تا کار علم به این جا رسید، چون دانشمندها برای موفق شدن باید هم باهوش می بودند، هم شجاع، هم وقت می داشتند، هم پول و هم تصمیم و اراده ی قوی و باید در زمان و مکان مناسب هم دنیا می آمدند. چرا؟ چون متاسفانه در طول تاریخ، اکثر زمان ها و محل ها – حتی خیلی از جاهای امروزی – پر بود از آدم هایی که اگر جرأت کنی و بگویی چیزهایی را که آن ها بهت دیکته می کنند، باور نداری، حاضرند گردنت را بزنند یا تو را زنده تو آتش بسوزانند...... و همه ی آن هایی را که می خواهند به راه خودشان بروند و برای خودشان فکر و عقیده ای داشته باشند، از روی زمین بردارند، از جمله آدم های اهل علم را.
آزادی فکر و این که بتوانی ایده هایت را به گوش مردم برسانی، چیزی است که معمولاً وجود ندارد، اما اگر آدم ها این آزادی را داشته باشند، ایده های نابی به سرشان می زند.
 

توتان خامون و گور گنجینه هایشتوتان خامون و گور گنجینه هایش

همه ی ما هر چند وقت یک بار، یک چیزی را پیدا می کنیم. مگر نه؟ 

بعضی هامان آن مداد عزیزی را که یک زمانی لیز خورده و رفته لای پشت کاناپه، پیدا می کنیم. یک عده ی دیگر از پیدا کردن گربه شان که غیبش زده، یا لنگه جورابی که مدت هاست گم شده، از خوشحالی بال در می آورند. اما پیگیری، پیدا کردن و از زیر خاک درآوردن چیزی که در حد یک مقبره ی ۳۰۰۰ ساله ی پر از گنج و جسد جواهر نشان یک پادشاه مصری و افسانه ای باشد، کار هرکس نیست و مردی با هوش و مقاوم مثل «هاوارد کاتر» را می خواهد!

پادشاهی از مصر باستان، که زیر دستان باهوش و باکلاس و ماهرش، خواندن و نوشتن بلد بودند، تحقیقات علمی می کردند، پزشکی پیشرفته ای داشتند، محاسبات ریاضی پیچیده ای انجام می دادند، ساختمان ها و شهرهای خوشگلی می ساختند، در حالی که همزمان با آن ها بقیه ی ما، ماقبل تاریخی ها هنوز داشتیم دست و پا می زدیم که از عصر شکوفای حجر بیرون بیاییم.
 

به خاطر آقای تراپتبه خاطر آقای تراپت

نمی دانم چه طوری اتفاق افتاد، داشتم دنبال لکسی می گشتم که یک نفر از پشت زد به شانه ام و از بالای تپه با شکم افتادم پایین. لکسی دوید طرفم و با پا به صورتم برف پاشید. از عصبانیت داغ کردم. زدن هم دیگر یک چیز است و پاشیدن برف توی صورت کسی چیز دیگری... کار بدی بود. عصبانی شدم. روی زانوهایم ایستادم و بومب دوباره کوبیده شدم زمین! این دفعه با سر خوردم زمین. حالا هم داغ کرده بودم و هم دود از سرم بلند می شد. این دفعه من را با صورت زده بود زمین. از جایم پریدم و بلند شدم و گلوله ی برفی را از توی جیبم درآوردم و بعد با تمام قدرتم پرتش کردم.

ديدگاه شما

کپچا
این پرسش برای آزمایش این است که آیا شما یک بازدید کننده انسانی هستید یا خیر و نیز برای جلوگیری از ارسال خودکار هرزنامه.