آموزگارانی که جان خود را مایه فرهنگی زیستن می‌کنند (به مناسبت روز معلم)

آموزگارانی که جان خود را مایه فرهنگی زیستن می‌کنند (به مناسبت روز معلم)

«روز معلم» را به یاد می‌آوریم این بار برای آموزگارانی که در گوشه‌گوشه این سرزمین فداکارانه می‌کوشند و گاهی زندگی‌شان را برای دانش‌آموزان خود به خطر انداخته‌اند تا رسالت معلمی را به تمامی به ما یادآوری کنند. به یاد بیاوریم معلم فداکار امید حسن‌زاده که در سال ۱۳۷۶ در بخشی از شهرستان بیجار گیلان برای نجات سی دانش‌آموزی که در کلاس و گرفتار آتش بخاری شده بودند، جان خود را به خطر انداخت و در نهایت بخش بزرگی از بدن و چهره‌اش برای همیشه آسیب دید.

 

امید حسن زاده، روز معلم

سال ۱۳۸۰ آموزگاری جوان به نام حمیده دانش وقتی که دختران دانش آموز برای سفر تفریحی به دره آل مشهد رفته بودند، یکی از آن‌ها در آب و در حال غرق شدن دست و پا می‌زند. آموزگار جوان برای نجات دانش‌آموز خود به آب می‌پرد، دانش آموز را نجات می‌دهد اما خود در گل و لای کف رودخانه گرفتار و جان اش را از دست می‌دهد. یا آموزگار لرستانی کاظم صفرزاده را به یاد بیاوریم که در سال ۱۳۹۲ برای رساندن دانش آموز به شدت بیمار از مرکز شبانه روزی عشایری به بیمارستانی در خرم آباد، جان خود را در سیل از دست داد.

حمیدرضا گنگوزهی آموزگار فداکاری دیگر از سرزمین بلوچستان است که در منطقه سرحدی در سال ۱۳۹۵ در هنگام توفان و باد، جان دانش‌آموزانی را که زیر دیوار در حال ریزش بودند با فداکاری تمان نجات داد اما خودش زیر آوار ماند و جان اش را از دست داد.

حمیدرضا گنگوزهی، روز معلم

سال به سال از این خبرها داریم، این آموزگاران فداکار بسیار هستند، اما فداکاری آموزگاران تنها این نیست که جان خود را در راه زندگی دانش‌آموزان از دست بدهند. بلکه صدها و هزاران آموزگارانی هستند که از پاره‌های جان خود به دانش‌آموزان می‌بخشند تا آن‌ها بتوانند با کم‌ترین امکانات درس بخوانند. آموزگارانی که برای بچه‌های نیم گرسنه در مناطق محروم خوراک تهیه می‌کنند، آموزگارانی که برای رسیدن به مدرسه راه‌ها و کوره راه‌های کوهستانی و جنگلی و بیابانی و گاهی رودخانه‌های خروشان را در سرمای جان سوز زمستان می‌پیمایند و در این راه گاهی جان خود را از دست داده‌اند. آموزگارانی که خود را در غم و شادی دانش‌آموزان شریک می‌دانند و همواره آماده شنیدن سخن آن‌ها هستند. این آموزگاران آموزش دادن را پیشه و حرفه نمی‌دانند بلکه به عنوان رسالت به آن نگاه می‌کنند.
روز معلم را بزرگ می‌داریم که نگاهمان را به رسالت آموزگاری تازه کنیم و بدانیم که آموزگاران ما در ایران امروز در رنج هستند. رنج ندیده و انکار شدن. آموزگارانی که شاید ما همه آن‌ها را نمی‌شناسیم، یا نام آن‌ها را نشنیده باشیم، اما فداکاری‌شان هر روزه تکرار می‌شود.

اطلاعات:
تاریخ انتشار: ۱۴۰۱-۰۲-۱۱ ۱۴:۳۵
پدیدآورندگان:
نویسنده:
متن سفارشی:

ديدگاه شما

کپچا
این پرسش برای آزمایش این است که آیا شما یک بازدید کننده انسانی هستید یا خیر و نیز برای جلوگیری از ارسال خودکار هرزنامه.