بر فراز آسمان، در هوایی پاک و زلال، فرشتهای بال گشوده بود و گلی در دست داشت که از گلستان فردوس چیده بود. چون فرشته از سرِ مهر بر آن گل بوسه زد، برگی بس خرد از آن جدا شد و آرامآرام فروافتاد تا در خاک نرمِ میان جنگلی جای گرفت. برگ بیدرنگ ریشه دواند، جوانه زد و در میان دیگر رستنیها ساقه دوانید.
یکی از گیاهان گفت: «عجب جوانهٔ مضحکی! هیچکس اصل و نسبش را نمیشناسد؛ نه خار بیابان از آن سر درمیآورد و نه گزنه.»