مجموعه داستان‌های هانس کریستین آندرسن
چه چیزی باعث می‌شود قصه‌ای قدیمی هنوز هم خواننده‌اش را به دنیایی شگفت‌انگیز ببرد؟ در داستان‌های هانس کریستیان آندرسن، پریان و ملکه‌های برفی، سربازهای کوچک، پرندگان و گل‌های سخنگو کنار آدم‌هایی با آرزوها و دشواری‌های واقعی زندگی می‌کنند. او با زبانی خیال‌انگیز، قصه‌هایی می‌سازد که از همان صفحه‌های نخست، کودکان را به ماجراجویی در جهان افسانه‌ها دعوت می‌کنند.
این مجموعه برای کودکان ۷ تا ۱۲ سال فرصتی است تا از خواندن داستان‌های جذاب لذت ببرند و هم‌زمان درباره‌ی مهربانی، شجاعت، امید، پذیرش تفاوت‌ها و پیامد انتخاب‌ها فکر کنند. قصه‌ها می‌توانند جرقه‌ای برای گفت‌وگو با بزرگ‌ترها باشند و تخیل، همدلی و علاقه به کتاب‌خوانی را پرورش دهند؛ بی‌آنکه شیرینی ماجراجویی و شگفتی‌های داستان از یاد برود.
در خاک دانمارک، کاخ کهنسالی سر بر افراشته است به نام «کروننبورگ»، درست در کنارهٔ تنگهٔ السینور؛ همان‌جا که هر روز صدها کشتی بزرگ انگلیسی، روسی و پروسی از کنارش می‌گذرند. کشتی‌ها با شلیک توپ به قلعهٔ کهن سلام می‌گویند: «بوم! بوم!»، گویی بانگ برمی‌دارند که: «روزتان به‌خیر!» و توپ‌های قلعهٔ کهنسال نیز غرش‌کنان پاسخ می‌دهند: «بوم!» که یعنی: «بسیار سپاسگزاریم.» زمستان‌ها دیگر کشتی از آن گذرگاه عبور نمی‌کند، چرا که سرتاسر تنگه تا خاک سوئد را یخ ضخیمی فرامی‌گیرد و دریا درست چون شاهراهی کوبیده و فراخ جلوه‌گر می‌شود.
شنبه, ۹ آبان
بر فراز آسمان، در هوایی پاک و زلال، فرشته‌ای بال گشوده بود و گلی در دست داشت که از گلستان فردوس چیده بود. چون فرشته از سرِ مهر بر آن گل بوسه زد، برگی بس خرد از آن جدا شد و آرام‌آرام فروافتاد تا در خاک نرمِ میان جنگلی جای گرفت. برگ بی‌درنگ ریشه دواند، جوانه زد و در میان دیگر رستنی‌ها ساقه دوانید.
تحلیل داستان «برگی از بهشت» اثر هانس کریستیان آندرسن
یکی از گیاهان گفت: «عجب جوانهٔ مضحکی! هیچ‌کس اصل و نسبش را نمی‌شناسد؛ نه خار بیابان از آن سر درمی‌آورد و نه گزنه.»
سه شنبه, ۵ آبان
بزرگ‌ترین برگ سبز در این دیار، بی‌تردید برگ گیاه باباآدم است. اگر آن را پیش روی خود بگیری، درست به اندازهٔ یک پیش‌بند است، و اگر بر سر بگیری، چنان فراخ و شگفت‌انگیز است که دست‌کمی از یک چتر اعلا ندارد. باباآدم هرگز تک و تنها نمی‌روید؛ هر جا سر برآورد، خیل بی‌شماری از پی‌اش می‌آیند و تماشایش راستی که باشکوه است؛ و همهٔ این شکوه و جلال، مایهٔ روزی و خرمی حلزون‌هاست.
یکشنبه, ۳ آبان
همسر طبل‌زن پای به کلیسا نهاد. محراب نو را با نگاره‌های رنگین و فرشتگان چوبین و تراشیده از نظر گذراند؛ آن فرشتگانی که بر پرده‌ی نقاشی و در میان هاله‌ی نورِ بالای محراب جای داشتند، درست به زیبایی تندیس‌های کنده‌کاری‌شده بودند؛ با جلوه‌ای از رنگ و درخشش زراندود. گیسوانشان در تابش آفتاب، زرین و چشم‌نواز می‌درخشید، اما نور راستین خورشید از آن همه زیباتر بود؛ نوری که هنگام فرو رفتن در افق، از میان شاخسار تیره‌ی درختان سرخ‌تر و زلال‌تر به چشم می‌آمد. تماشای این خورشید آسمانی چه دل‌انگیز بود!
چهارشنبه, ۲۹ مهر
روزی روزگاری دختری بود که برای آن‌که کفش‌هایش آلوده و لجن‌مال نشود، پا بر گرده‌ی نانی گذاشت؛ سرگذشت تلخ و شوربختی‌هایی که در پیِ این کار به سرش آمد، بر همگان آشکار است.
یکشنبه, ۲۶ مهر
