درختان گردو و بلوط که از پل «سن موریس» کنار رودخانه رُن تا کرانه‌های دریاچه ژنو امتداد داشتند، پیشاپیش با رشته‌های سبز و ظریفِ اوایل بهار آراسته شده و درست در حال شکوفه زدن بودند؛ در حالی که رُن خروشان و سرکش از سرچشمه‌اش در میان یخچال‌های سبز، که کاخ یخیِ پری یخ‌ها را می‌سازند، جاری بود.
پری یخ‌ها گاه اجازه می‌داد بادِ تیز و برنده او را به برف‌زارهای بلند ببرد، جایی که بر روی بالشتک‌های نرمِ برفی در تابش آفتاب دراز می‌کشید. او از آنجا نگاهِ دوربردِ خود را به درون دره عمیقِ زیر پا می‌انداخت، جایی که انسان‌ها مانند مورچگانی بر روی سنگی در آفتاب با شتاب در رفت‌وآمد بودند.
تحلیل «پری یخ‌ها» بخش نهم از داستان بلند «پری یخ‌ها» اثر هانس کریستین اندرسن
پری یخ‌ها فریاد زد: «ای که فرزندانِ آفتاب شما را "نیروهای اقتدار" می‌نامند! شما چیزی جز کرم نیستید! کافی است گلوگه‌ای برفی بلغزد و بغلتد تا شما، خانه‌هایتان و شهرهایتان در هم کوبیده و روبوده شوند.» و سرِ مغرور خود را برافراشت و با چشمانش که مرگ از نگاه‌شان می‌درخشید به اطراف نگریست.
از دره صدایی چون غرشِ رعد به گوش می‌رسید؛ مردان با تلاش بسیار مشغول منفجر کردن صخره‌ها برای ساختن تونل‌ها و احداث ریل برای راه آهن بودند. پری یخ‌ها گفت: «آن‌ها مانند موش‌های کور زیر زمین بازی می‌کنند؛ در زیر زمین راه حفر می‌کنند و صدای آن مانند شلیک توپ‌هاست. من کاخ‌هایم را فرو خواهم ریخت، چرا که این قشقرق از غرشِ رعد هم بلندتر است.»
سپس بخارِ غلیظی از دره بالا آمد که مانند تورِ لرزانی در هوا موج می‌زد. این بخار چون پرِ مرغی از قطاری بخار برمی‌خواست که در راه‌آهنِ تازه‌افتتاح‌شده، قطارقطار واگن‌ها به آن پیوسته بودند و مانند ماری پیچان به نظر می‌رسید. قطار با سرعتِ تیر از جا جهید و گذشت.
پری یخ‌ها بانگ برآورد: «آن پایین خود را ارباب می‌پندارند، این نیروهای اقتدار! اما قدرت‌های طبیعت هنوز حکمرانند.» و آن‌قدر خندید و آواز خواند که صدایش در دره پیچید و مردم گفتند بهمن می‌غلتد.
اما فرزندانِ آفتاب با نوایی بلندتر در ستایشِ عقلِ انسان سرود خواندند؛ عقلی که می‌تواند دریاها را چون یوغی به بند کشد، کوه‌ها را هموار سازد و دره‌ها را پر کند. این قدرتِ اندیشه است که به انسان بر طبیعت سروری می‌بخشد.
در همین هنگام، دسته‌ای از مسافران از میان برف‌زاری که پری یخ‌ها بر آن نشسته بود گذشتند. آن‌ها خود را محکم به یکدیگر بسته بودند، به‌طوری که بر روی دشت‌های لغزنده یخی که دره عمیق را احاطه کرده بود، چون یک پیکرِ بزرگ به نظر می‌رسیدند.
پری یخ‌ها فریاد زد: «ای کرم‌ها! شما اربابانِ قدرت‌های طبیعت!» و روی برگرداند و با خباثت به دره عمیق نگریست، جایی که قطار راه‌آهن در حال عبور بود. بانگ زد: «آنجا نشسته‌اند، این اندیشه‌ها! آنجا با تمام قدرتی که بر نیروهای طبیعت دارند نشسته‌اند. همه آن‌ها را می‌بینم. یکی مغرورانه و تنها، چون یک پادشاه نشسته است؛ دیگران دسته‌جمعی کنار هم نشسته‌اند؛ آنجا، نصفشان خوابیده‌اند؛ و وقتی اژدهای بخار بایستد، پیاده می‌شوند و به راه خود می‌روند. اندیشه‌ها روانه جهان می‌شوند!» و باز خندید.
مردم در دره زیر پا گفتند: «بهمنِ دیگری می‌غلتد.»
دو نفری که پشتِ اژدهای بخار کنار هم نشسته بودند گفتند: «به ما نخواهد رسید.» همان‌طور که مردم می‌گویند: «دو دل و یک تپش.» آن‌ها رودی و بابت بودند و آسیابان هم همراهشان بود. آسیابان گفت: «من مثل چمدان هستم؛ به عنوان یک ضمیمه ضروری این‌جا حضور دارم!»
پری یخ‌ها گفت: «آن دو نفر آنجا نشسته‌اند! چه بسیار بزهای کوهی که در هم کوبیده‌ام. میلیون‌ها رزِ آلپ را شکسته و پرپر کرده‌ام؛ به هیچ ریشه‌ای رحم نکرده‌ام. همه آن‌ها و اندیشه‌هایشان را می‌شناسم، این نیروهای اقتدار را!» و بار دیگر خندید.
مردم در دره گفتند: «بهمن دیگری می‌غلتد.»
