در «مونترو»، یکی از شهرهایی که بخش شمالشرقی دریاچه ژنو را در بر گرفتهاند، مادرخوانده بابت، بانوی نجیبزاده انگلیسی، به همراه دختران و خویشاوند جوانش زندگی میکرد. آنها تازه به آنجا رسیده بودند، اما آسیابان به دیدنشان رفته و خبر نامزدی بابت با رودی را به اطلاعشان رسانده بود. تمام ماجرای دیدارشان در اینترلادن و ماجراجوییِ شجاعانهاش با جوجهعقاب برای آنها تعریف شده بود و همگی بسیار علاقهمند شده و به اندازه خودِ آسیابان برای رودی و بابت خوشحال بودند.
تحلیل «مادرخوانده» بخش دهم از داستان بلند «پری یخها» اثر هانس کریستین اندرسن
از آن سه نفر دعوت شد به مونترو بیایند؛ شایسته بود بابت با مادرخواندهاش که مشتاق دیدن او بود آشنا شود. کشتی بخار از شهر «ویلنو» در یک سوی دریاچه ژنو حرکت میکرد و در حدود نیم ساعت به «برنه»، شهر کوچکی آنسوی مونترو، میرسید. در این کشتی، آسیابان به همراه دخترش و رودی راهیِ دیدار با مادرخوانده شدند. آنها از کنار ساحلی گذشتند که در شعر و سرود بسیار پرآوازه شده است. اینجا، زیر درختان گردو در کنار دریاچه آبیِ عمیق، «بایرون» نشست و سرودههای آهنگینش را درباره زندانیِ قلعه غمانگیز «شیلون» سرود. اینجا، جایی که «کلارنس» با بیدهای مجنونش در آبِ زلال منعکس میشود، «روسو» سرگردان بود و در رؤیای «هلوئیز» میزیست.
رودخانه رُن به آرامی از زیر تپههای بلند و برفپوش «ساوای» میگذشت و در فاصلهای نه چندان دور از دهانهاش، جزیره کوچکی در دریاچه قرار داشت؛ آنقدر کوچک که از ساحل شبیه یک کشتی به نظر میرسید. سطح جزیره صخرهای بود؛ و حدود صد سال پیش، بانویی دستور داده بود خاک بر روی زمین آن بریزند، سه درخت اقاقیا در آن بکارند و دور تا دورش را با دیوارهای سنگی محصور کنند. اکنون درختان اقاقیا بر سرتاسر جزیره سایه افکنده بودند. بابت شیفته آن نقطه شد؛ آنجا به نظرش زیباترین منظره در تمام طول سفر میآمد و با خود فکر کرد چقدر دوست دارد آنجا پیاده شود. اما کشتی بخار از کنارش گذشت و تا زمانی که به «برنه» نرسید متوقف نشد.
مهمانانِ کوچک از آنجا بهآرامی به سوی مونترو قدم زدند، از کنار دیوارهای آفتابگیر که تاکستانهای شهر کوهستانیِ کوچکِ مونترو را محصور کرده بودند، و خانههای روستایی که زیر سایه درختان انجیر بودند با باغهایی که در آنها غار و سرو میروئید، گذشتند.
در میانههای تپه، مسافرخانهای قرار داشت که مادرخوانده بابت در آن سکونت داشت. از آنها بسیار صمیمانه استقبال شد؛ مادرخوانده زنی بسیار مهربان با چهرهای گرد و خندان بود. سرِ او در کودکی باید شبیه یکی از فرشتگانِ «رافائل» بوده باشد؛ هنوز هم چهرهای فرشتهگون با طرههای سفیدِ موی سیمین داشت. دخترانش دوشیزگانی بلندقامت، شیک و باریکاندام بودند.
پسرعموی جوان که با خود آورده بودند، از سر تا پا سفیدپوش بود؛ موهای طلایی و خطریشهای طلایی داشت که برای تقسیم شدن میان سه آقا هم کافی بود! و او بلافاصله شروع کرد به توجهِ فراوان نشان دادن به بابت.
کتابهای با صحافیِ فاخر، کاغذهای یادداشت و طراحیها روی میز بزرگ قرار داشتند. پنجره بالکن باز بود و از آن میشد دریاچه پهناور و زیبایی را دید که آبش چنان زلال و آرام بود که کوههای ساوای با روستاها، جنگلها و قلههای تاجدار از برفشان به روشنی در آن منعکس میشدند.
رودی که معمولاً بسیار پرجنبوجوش و شجاع بود، اصلاً احساس راحتی نمیکرد؛ جوری رفتار میکرد که گویی روی نخود راه میرود یا بر روی زمینی لغزنده گام برمیدارد. زمان چقدر طولانی و خستهکننده به نظر میرسید؛ مثل این بود که در چرخِ آسیا قرار گرفته است! و سپس برای پیادهروی به بیرون رفتند که بسیار کند و ملالآور بود. رودی برای اینکه قدمهایش را با دیگران هماهنگ کند، باید دو گام به جلو و یک گام به عقب برمیداشت.
آنها به سمت شیلون پایین رفتند و از قلعه قدیمی روی جزیره صخرهای دیدن کردند. ابزارهای شکنجه، سیاهچالههای مرگبار، غلوزنجیرهای زنگزده بر دیوارهای صخرهای، نیمکتهای سنگی برای محکومان به مرگ، و دریچههای مخفی را دیدند که از میانشان موجودات نگونبخت بر روی سیخهای آهنین سرنگون میشدند و زنده به سیخ کشیده میشدند. آنها تماشای همه اینها را یک «تفریح» مینامیدند! مسلماً جای مناسبی برای بازدید بود. شعر بایرون آن را در جهان پرآوازه کرده بود. رودی تنها میتوانست احساس کند که آنجا یک «کشتارگاه» است. او به قاب سنگیِ پنجره تکیه داد و به پایین، به آبهای آبیِ عمیق و به آن جزیره کوچک با سه اقاقیا خیره شد و آرزو کرد که آنجا باشد، دور و آزاد از این جمعِ پرحرف. اما بابت به شکلی غیرمعمول پرنشاط و خوشاخلاق بود.
بابت گفت: «خیلی به من خوش گذشت!»
پسرعموی جوان او را کاملاً بینقص یافته بود.
رودی گفت: «او یک فادهپوشِ تمامعیار (مردکِ بیخاصیت و شیکپوش) است.» و این نخستین باری بود که رودی سخنی گفت که بابت را خوش نیامد.
مرد انگلیسی به یادبود بازدیدشان از شیلون، کتاب کوچکی به بابت هدیه داده بود. آن کتاب، شعر بایرون یعنی «زندانی شیلون» بود که به فرانسوی ترجمه شده بود تا بابت بتواند آن را بخواند.
رودی گفت: «کتاب ممکن است بسیار خوب باشد، اما آن یاروِ ششتیغه و اتوکشیدهای که آن را به تو داده چندان ارزشی ندارد.»
آسیابان به شوخیِ خودش خندید و گفت: «او شبیه کیسه آردی است که هیچ آردی داخلش نیست!» رودی هم خندید، زیرا او نیز در نظرش همینگونه آمده بود.
