روبرتو اینوچنتی

Roberto Innocenti
روبرتو اینوچنتی
مشخصات
نام: 
روبرتو
نام خانوادگی: 
اینوچنتی

روبرتو اینوچنتی در سال ۱۹۴۰ در نزدیکی فلورانس ایتالیا  زاده شد. خود آموخته،  به کار در حوزه‌ی تبلیغات، طراحی گرافیک و انیمیشن پرداخت. در سال ۱۹۷۹ نخستین کتاب خود را تصویرگری کرد و به چاپ رساند.

نقطه عطف تصویرگری اینوچنتی در سال ۱۹۸۳ ملاقات او با ایتینه دلسرت بود. دلسرت نخستین کار تصویرگری و چند پوستر را که اینوچنتی برای مسابقات طراحی کرده بود دید و کارهایش را پسندید. او با اینوچنتی قراردادی برای تصویرگری یکی از قصه های پریان قدیمی به نام "سیندرلا" بست، کتابی که در سال ۱۹۹۰ در ایتالیا به چاپ رسید.

در فاصله ی سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷، اینوچنتی به درخواست مجله ای به نام «تایم لایف» بر روی مجموعه کتاب هایی با عنوان «دنیای محصور شده» کار کرد، این کتاب ها همراه با مجله به چاپ می رسیدند. برخی از بهترین کارهای او در سال های ۱۹۸۸و۱۹۹۶ از سوی ناشری امریکایی منتشر و بعدها در ایتالیا نیزتجدید چاپ شدند. از این گروه کارها می توان به کتاب های «ماجراهای پینوکیو» (۱۹۹۱)، «سرود کریسمس»(۱۹۹۰)، «فندق شکن» (۱۹۹۶)و کتاب های تازه تر همچون «آخرین استراحتگاه» (۲۰۰۲)و «قصه های اریکا»(۲۰۰۳) اشاره کرد.

اینوچنتی به سبب آثاراستثنایی خود جوایزجهانی بساری را به خود اختصاص داده است . جوایزی مانند سیب طلای براتیسلاوا، جایزه ی صلح گوستاو هینمن و لوح افتخار جایزه ی هانس کریستین اندرسن. او در حال حاضر در مونتس پرتولی زندگی می کند و مشغول کار روی کتاب جدید خود، "قصه یک خانه" است. این تصویرگر می گوید: "چیزی که مرا بسیار جذب می کند، این است که داستانی را تنها با تصویر بیان کنم.

چون این کار به من امکان می دهد تا به نکات اصلی داستان بپردازم و هر نوع بازگویی و تکرار را ازمیان بردارم. با این روش می توانم ریتم و سبک خود را بیابم و از آزادی بی حد و مرز لذت ببرم. زمانی که من قصه ای را می سازم به این نیاز دارم که آن را در بطن فضا و حس های واقعی و دقیق قرار بدهم. این البته اندکی مانند زندان است، چرا که می توانم این کار را به گونه ای دیگر نیز انجام دهم. اما من باید به همه چیز توجه کنم، من به همه چیز در اطرافم توجه دارم و از آن ها یادداشت برمی دارم."

روبرتو اینوچنتی نه تنها یکی از برجسته ترین تصویرگران قصه های کهن پریان است، بلکه  به خوبی می تواند فانتزی هایی بسازد و کارهای بی نظیر فیگوراتیوی خلق کند که مناسب واقعیت های سیاه سده ی بیستم هستند. او جهان دیداری ویژه ای خلق کرده است، جهانی که در آن از تم و سبکی خاص برای حل مشکلات استفاده می شود. اینوچنتی نیز همچون بیشتر تصویرگران در تمامی آثارش در برابر مشکلاتی بزرگ قرار می گیرد که باید با آن دست و پنجه نرم کند.

یکی از دشواری های اصلی این است که چگونه باید درعین واردکردن نقطه نظرهای خود به تصویرها به متن اصلی نیز وفادار بماند. کاری که در آن بسیار موفق بوده است. به طور مثال اگر به تصاویر او برای داستان‌های «پینوکیو»، «سیندرلا» و «سرود کریسمس» نگاه کنیم به راحتی داستان اصلی را می شناسیم، اما تصاویر اینوچنتی هیچ گاه صرفاً توصیف و یا تفسیر کننده ی متن ها نیستند. در عین حال که نقطه ی آغازین حرکت تصاویر، متن نوشته شده است، اما تصاویر دارای نیروی گریز از مرکزند. آن ها به ما داستان های دیگری می گویند، شخصیت های دیگری را معرفی می کنند و افق های دیگری را به روی ما می گشایند.

یکی از نکات بارز در تمامی آثار اینوچنتی، علاقه و توجه ویژخ ی او به تاریخ است. موضوع اثر هرچه که باشد - واقعی یا تخیلی- و در هرمکان یا زمانی که شکل گرفته باشد، نخستین مرحله ی خواندن و تحقیق او درباره ی متن، به تاریخ از زوایای متفاوت و در تمامی اجزاء بی شمار شکل دهنده ی آن اختصاص دارد. در کتاب های او به انتخاب های بسیار دقیق پس زمینه ها، تاریخ لباس ها، معماری دوران های متفاوت، اسباب و ابزار، سلاح ها، یونیفرم ها و شیوه های گوناگون زندگی کردن ... همه و همه به یکسان اهمیت داده شده است و هیچ کدام در مرحله ی دوم توجه و یا بی توجهی قرار نگرفته اند. در بسیاری از کتاب های اینوچنتی هر کدام از جزئیات دارای ارزش دیداری و قصه گویی بالایی هستند.

او به جزئیات به گونه ای توجه کرده که هیچ دوربین عکاسی قادر به انجام این کار نخواهد بود. به طور مثال اگر به ساختمان ها و فضاهایی که او برای کتاب «سرود کریسمس» خلق کرده، توجه کنیم می توانیم صداها ، بوها و یا حال و هوای لندن آن دوران را به خوبی و بهتر از هر برنامه ی مستندی که در باره ی این موضوع ساخته شود، حس کنیم.

برای حضور معماری در کار تصویرگری باید محدودیت بعد در یک صفحه کاغذ را در نظر گرفت، اما اینوچنتی با استفاده از شگردهایی خاص توانسته است با موفقیت پرسپکتیوهای چهاربعدی را که ویژه ی معماری قدیم است به کار خود وارد کند. حس حضور تاریخ و گذر آن در تصاویر به چشم می آیند. شاید در نگاه اول، معماری ها در آثار او بسیار واقعگرا یا خسته کننده به نظر بیایند اما آرام آرام کارکردهای بسیار قدرتمند خود را به نمایش می گذارند.

او در پاسخ به این پرسش که چرا برای جزئیات این قدر اهمیت قائل است و برای خلق شان نیرو می گذارد، گفته است: »زمانی که بخواهم در رابطه با موضوعی با مردم ارتباط برقرار کنم، این رفتار ناخودآگاه به سراغ من می آید. برای سهیم کردن بیشتر خوانندگان در این موضوع خاص، من برای آن ها شواهد بصری بسیاری پدید می آورم. این کاری است که در دنیای واقعی یک تاریخ نگار انجام می دهد، او با مجموعه ای از اسناد و شواهد، موضوعی را به اثبات می رساند. من می خواهم خوانندگانم را به دنیایی وارد کنم که همه چیز دارای معنا و مفهوم است».

راهنما

عضویت در کانال تلگرام