سلامت و بهداشت، پایهی زندگی و فعالیتهای انسانی است. اگر به عبارت معروف «پیشگیری بهتر از درمان است» باور داشته باشیم، بدیهی است که آموزش بهداشت از دورهی کودکی به شکلها و با راههای ساده، بهترین روش پیشگیری از بیماریهای گوناگون در مراحل بعدی زندگی است.
آموزشگر یا مروج، افزون بر ترتیب دادن برنامهی خواندن جمعی کتابهای گیرا و سودمند در زمینهی سلامت و بهداشت، میتواند دهها فعالیت برای گسترش درک دانشآموزان و مخاطبان در این گستره برنامهریزی کند:
1. میتواند از مخاطبان بخواهد جدولی از روزهای هفته ترتیب دهند و در هر روز، غذا یا خوراکیهایی را که میخورند (صبحانه، ناهار، میانوعده، شام) در آن یادداشت کنند. سپس این جدولها را به کلاس بیاورند و غذایی (غذاهایی) را که میان خود یا خانوادههای اکثریت آنها مشترک است، بیابند. بعد گروهبندی میشوند تا دربارهی سودمندیها یا زیانهای موادی که در آن غذا (غذاها) یا خوراکیها به کار رفته است، پژوهشی انجام دهند. در صورت امکان، کالری هر غذا یا خوراکی را تعیین کنند و نتیجهی این پژوهش را به صورت گزارش ارائه دهند.
2. دربارهی بیماریها یا ناراحتیهای (احتمالی) گاهبهگاه جسمی خود و اعضای خانوادهشان یا بیماریهای خاص و بیماریهای ارثی در خانوادهی خود گزارش تهیه کنند و به کلاس بیاورند. پس از آن، دربارهی میزان استراحت روزانه و شبانه، ورزش (ورزشهای) خود و خانوادهشان جدولی تهیه، و در آن ثبت کنند که در روز، هفته یا ماه چند ساعت به استراحت و نیز ورزش اختصاص میدهند.
3. آنگاه جدولها را کنار هم بگذارند و تلاش کنند میان تغذیه، بیماری، استراحت و ورزش رابطهای معنادار برقرار کنند و هر گروه گزارش نتایج مقایسهی خود را بنویسد و به کلاس ارائه دهد. اگرچه ممکن است نتایج بهدستآمده از این فعالیتها کاملاً علمی نباشد، توجه دانشآموزان و مخاطبان را به ارزش غذاها و نقش آنها در بروز بیماریها، اهمیت خواب و استراحت کافی و نیز ورزش در سلامتی جلب خواهد کرد.
4. در صورت امکان، میتوان از بهورزان، بهداشتیاران، پزشکان عمومی و متخصص برای حضور در کلاسها و گفتوگو دربارهی کار بچهها یا ارائهی اطلاعات بهداشتی استفاده کرد.
