شعر درخت شب از محمود کیانوش

شعر درخت شب از محمود کیانوش

شب درختی سیاه و بزرگ است،

پخش در آسمان شاخسارش.

چون هوا خوب تاریک گردد،

گردد آغاز فصل بهارش.

شاخه در شاخه و برگ در برگ،

سایه بر سایه چون کوه بر کوه،

برگ بر برگ: بسیار، بسیار،

شاخه بر شاخه: انبوه، انبوه.

از غروب این درخت سیاهی

رفته رفته برآرد شکوفه،

از هزاران هزاران ستاره

تا سحرگاه دارد شکوفه.

صبح می­‌آید و نیست دیگر

از درخت سیاهی نشانی.

آسمان است و تنها گلی زرد،

از گل زرد روشن جهانی.

اطلاعات:
تاریخ انتشار: ۱۴۰۰-۰۲-۰۴ ۱۲:۲۵
پدیدآورندگان:
نویسنده:
متن سفارشی:

ديدگاه شما

کپچا
این پرسش برای آزمایش این است که آیا شما یک بازدید کننده انسانی هستید یا خیر و نیز برای جلوگیری از ارسال خودکار هرزنامه.