شاعر نوجوان

وقتی که هستم در تماشای درختان دانم که من هرگز نخواهم دید شعری دلکش‌تر از این شعر زیبای درختان ببینم درختان را که فرزندان خاک‌اند بر سینه‌ی مادر دهان‌شان فشرده آن‌ها همه پروردۀ پستان خاکاند ببینم درختان را که سبز و سرفرازند چشمان‌شان بالا، به درگاه خدا باز با دست‌های سبز در حال نمازند ببینم درختان را که مرغان خوش آواز سازند روی شاخه‌هایشان آشیانه شوری برانگیزند با آواز و پرواز

یکشنبه, ۲۷ تیر

شعر مرد تنها ستاره‌ای مرده‌ست از محمود کیانوش

مرد تنها ترانه‌ای غمناک در خیال لبان خاموش است، پیش از آن کهش به یاد آرد کس در میان کسان فراموش است. مرد تنها شکوفه‌ای تاریک مانده بر شاخ‌سار پاییز است، نا چشیده بهار را، جامش از زمستان سرد لبریز است.

دوشنبه, ۲۷ اردیبهشت

شعر هیچ‌کس تنها نیست از محمود کیانوش

آسمان تاریک است، هیچ‌جا پیدا نیست. روشنایی مرده‌ست، خبر از فردا نیست. از کسانم امشب یک نفر اینجا نیست. در دل تاریکم روزنی هم وا نیست. با خودم می‌گویم:

یکشنبه, ۲۶ اردیبهشت

شعر آسمان، ای روشن و تاریک از محمود کیانوش

آسمان، ایروشن و تاریک، روز و شب بسیار زیبایی؛ شب به رنگ آبنوس، اما روزها همرنگ دریایی. گاه گم همچون خیالی، گاه چون حقیقت خوب پیدایی. گاه آن بالا، بسی دوری، گاه پنداری که این‌جایی.

سه شنبه, ۲۱ اردیبهشت

شعر برجی تمام برف از محمود کیانوش

هرگز ندیده‌ام زیباتر از تو کوه، این‌قدر سرافراز، این‌قدر با شکوه. گاهی نهان شوی در آشیان ابر؛ گاهی برآوری سر از میان ابر. قصری تمام سنگ،

دوشنبه, ۲۰ اردیبهشت

شعر باران و سلام سبز از محمود کیانوش

بیا، ای‌خوش خبر باران اسفند، سلام سبز فروردین بیاور؛ برای شاخ‌ساران برهنه فراوان جامه‌‌ی رنگین بیاور. بگستر بر زمین فرش زمرد، بریز الماس‌تر در جویباران، که می‌آید به سوی حجله‌ی باغ عروس دلفروز نوبهاران.

چهارشنبه, ۱۵ اردیبهشت

شعر من زندگی را دوست می‌دارم از محمود کیانوش

تا نور بینایی جان را فروزد در چراغ چشم، تا آفتاب از آسمان مهر گل برمی‌افشاند به باغ چشم، من دیدن هر چیز را در هر جای این جهان بیکرانه دوست می‌دارم. این زندگی این است، باید بکوشم در تماشایش،

دوشنبه, ۱۳ اردیبهشت

شعر بتاب بر دنیا از آتوسا صالحی

ستاره می‌خندد: «بتاب بر دنیا که نور امیدی جهان،اگر تاریک ولی تو خورشیدی.» پرنده می‌پرسد: «به آسمان،با من چرا نمی‌آیی؟ پرنده‌ها رفتند تو باز این‌جایی؟» درخت می‌گوید: «بیا،کنارم باش بهارشو،برگرد که با تو دستانم شکوفه خواهد کرد.» و رود می‌خواند: «همیشه در راهم تو،با نگاهی نو

یکشنبه, ۱۲ اردیبهشت

شعر پرده‌ی زرد از محمود کیانوش

باد پاییز از میانه‌ی دشت می‌دود گاه تند و گاه آرام به در باغ می‌رسد خسته، می‌کند با زبان سرد سلام. باغ افتاده است خواب‌آلود، داغ از آفتاب تابستان. نفسش از غبار و گرما تنگ تشنه‌ی یک نسیم و یک باران.

چهارشنبه, ۸ اردیبهشت

شعر قاصدک از محمود کیانوش

قاصدک، راست بگو، از کجا آمده‌ای؟ با چه پیغام خوشی نزد ما آمده‌ای؟ ای که بر اسب نسیم می‌شوی نرم سوار، می‌کنی با دل شاد همه‌جا گشت و گذار، همه در خانه‌ی خود

سه شنبه, ۷ اردیبهشت

شعر آرزو از آتوسا صالحی

آرزو می‌کنم در بهاران دست جنگل پر از سایه باشد روز و شب، خار و گل،دست در دست مار با پونه همسایه باشد در هوا مهربانی بپیچد مثل بوی علف، بوی هیزم ناگهان جشن باران بگیرد خوشه‌های طلا رنگ گندم آرزو می‌کنم ناله غم درهیاهوی شادی بمیرد بوته‌های گل سرخ وحشی جای دیوارها را بگیرد آرزو میکنم دست‌هایت مثل یک شاخه بخشنده باشد آرزو می‌کنم هرکجایی

دوشنبه, ۶ اردیبهشت

شعر چشم‌هایم را که می‌بندم از محمود کیانوش

چشم‌هایم را که می‌بندم شب می‌آید در جهان سر؛ آفتاب و آن صفای روز می‌رود از آسمان سر. چشم‌هایم را که می‌بندم آنچه پیدا هست تنهایی است؛ در سیاهی‌های تنهایی آنچه پیدا نیست زیبایی است.

یکشنبه, ۵ اردیبهشت

شعر درخت شب از محمود کیانوش

شب درختی سیاه و بزرگ است، پخش در آسمان شاخسارش. چون هوا خوب تاریک گردد، گردد آغاز فصل بهارش. شاخه در شاخه و برگ در برگ، سایه بر سایه چون کوه بر کوه، برگ بر برگ: بسیار، بسیار، شاخه بر شاخه: انبوه، انبوه.

شنبه, ۴ اردیبهشت

شعر وقتی کبوتر نیست از آتوسا صالحی

گاهی که گنجشکان نمی‌خوانند وقتی پرستوهای زیبا در سفر هستند وقتی کبوتر نیست وقتی همه از حال آن‌ها بی‌خبر هستند انگار آن‌جا پشت شیشه آسمان خالی است خورشید بیرنگ است شکلی خیالی است حس می‌کنم جایی برایم نیست جایی برای «دوستم دارند.» جایی برای خنده‌هایم نیست دیگر پرستویی نمی‌آید گنجشکها از شاخه می‌افتند حس می‌کنم دنیا پر از سنگ است

چهارشنبه, ۱ اردیبهشت

شعر کمی سرود و بوی عید از آتوسا صالحی

درخت‌ها برای خانه‌ی زمین، ستاره‌ها برای باغ شب کمند پرنده‌های فوج فوج روزهاست در آسمان شهر من نمی‌پرند کسی در آرزوی برگ و بار سبز، به فکر دست خالی کویر نیست و روی پشت‌بام‌های هیچ‌کس کلاغ و بادبادک و حصیر نیست درخت دارد انتظار می‌کشد و جاده رفته رفته پیر می‌شود نگاه چشمه‌ها به راه خشک شد بهارمن! بیا که دیر می‌شود برای من کمی سرود و بوی عید

سه شنبه, ۳۱ فروردین

شعر مهربانی از محمود کیانوش

بگذار چشمت در آسمان چهره‌ات، شاد مانند خورشید، بخندد. بگذار خورشید با خنده‌های گرم و آزاد بر اخم شب راه ببندد. بگذار لب‌ها مانند باغ در بهاران،

دوشنبه, ۳۰ فروردین

شعر اسب سرکش از موهان سینگ

اسب خورشید با نفس‌های تندش می‌آید تا به نزدیکی ساحل شب سم فرو کوبد و گرد سرخی برانگیزد از جای یال شنگرفی‌اش از عرق گشته نمناک از دهانش کفی سرخ بیرون فشاند. شب می‌آید، شب تیره، آرام دست خود را میان دو گوشش می‌گذارد پنجه‌اش را به همرم نفس‌های او می‌نوازد می‌گشاید از او بند و افسار اسب سرکش با قدم‌های آهسته و حالتی رام

یکشنبه, ۲۹ فروردین

شعر شب نخواهد ماند از الینورفارجن

شب را تو اگرچه دست بسته با میخ هزارها ستاره بر سینه‌ی اسمان بدوزی چون سر بزند سحر دوباره شب رفته و جای او نشسته بر دامن آسمان چه روزی! شب را تو به بند اگر کشی سخت در خانه‌ی صدهزار اختر با رشته‌ی بادهای پر زور با قفل بزرگ ماه بر در مانند غمی سیاه، او رخت می‌بندد و می‌گریزد از نور! الینورفارجن

چهارشنبه, ۲۵ فروردین

شعر گل سرخ زیبای من از ویلیام ‌بلیک

به دستم داد روزی مهربانی گلی از روشنی در شب چراغی که زیباتر از آن هرگز نیاورد بهار مهربان درهیچ باغی ولیکن من گل زیبای او را به دستش دادم و با مهر گفتم: «گلی در باغچه دارم شکفته که صبح از خنده‌اش چون گل شکفتم!» به دیدار گل خود رفته، گفتم که با پروردنش شادم شب و روز دمی زیبایی و شادابی او نخواهد رفت از یادم شب و روز

سه شنبه, ۱۲ اسفند

شعر ای ماه از دبلیو.اچ.دیویز

ای ماه، ‌ای زیبای نزدیک و درخشان جان و دلم را کرده زیباییت سرشار از شوق تو چون کودکی هستم که گاهی خواهد تو را از آسمان با گریه‌ی‌زار دستان خود را می‌گشاید، می‌برد پیش تا گرم بفشارد تو را بر سینه‌ی خویش امشب بسی مرغان که می‌خوانند آواز تور تو ریزد بر گلوی نرم آن‌ها اما سکوت ژرفی من دارد نوایی گویاتر از آوازهای گرم آن‌ها آن کس که در حسن تو شاه نکته دانی است

چهارشنبه, ۲۹ بهمن

گفت‌وگو با مهدی مرادی شاعر شعر نوجوان

یک شاعر، چند شعر گفت‌وگوی محمدهادی محمدی با مهدی مرادی

شنبه, ۴ خرداد

عضویت در کانال ادبیات کودکان