مرغ و خروسی با هم زندگی می‌کردند. روزی از روزها برای چیدن فندق راهی جنگل شدند. به درخت فندقی رسیدند؛ خروس از درخت بالا رفت تا فندق بچیند و مرغ پای درخت ماند تا آن‌ها را جمع کند. خروس فندقی به پایین انداخت؛ فندق درست به چشم مرغ خورد و چشمش را کور کرد.
مرغ گریان و نالان راه افتاد. چند خان‌زاده و بزرگ‌زاده از کنارش رد شدند و پرسیدند:
«ای مرغ، مرغک! چرا گریه می‌کنی؟»
ـ «خروس چشمم را کور کرده.»
«ای خروس، خروس! برای چه چشم مرغ را کور کردی؟»
ـ «درخت فندق شلوارم را پاره کرد.»
«ای درخت فندق، چرا شلوار خروس را پاره کردی؟»
ـ «بزها برگ و پوستم را می‌جوند.»
«ای بزها، بزها! برای چه به جان درخت فندق افتادید؟»
ـ «بزچران‌ها مواظب ما نیستند و رهایمان کرده‌اند!»
«ای بزچران‌ها، چرا حواستان به بزها نیست؟»
ـ «کدبانو برایمان نان‌پنکیک (بلینی) نمی‌پزد تا بخوریم!»
«ای زن کدبانو، چرا برای بزچران‌ها پنکیک نمی‌پزی؟»
ـ «چون ماده‌خوک دخل خمیرم را آورد و همه‌اش را ریخت.»
«ای ماده‌خوک، چرا خمیر کدبانو را سرنگون کردی؟»
ـ «گرگ بچه‌خوکم را ربود و برد!»
«ای گرگ، ای گرگ! چرا بچه‌خوک را با خودت بردی؟»
ـ «گرسنه‌ام بود و سیر کردن شکم کار خداست؛ خدا دستور داده بود!»
