پیرمرد و پیرزنی با هم روزگار میگذراندند و مرغی تاتاری داشتند. روزی مرغک در گوشهای خلوت، زیر پنجره تخمی گذاشت؛ تخمی خوشرنگولعاب، محکم، بینقص و پُررمزوراز! تخم را روی تاقچه گذاشتند. موش کوری رد شد و دمش را تکانی داد و به تخم خورد. تاقچه لرزید و تخم روی زمین افتاد و تق، شکست!
پیرمرد نشست به گریه، پیرزن بنا کرد به ناله و مویه. آتش به جان اجاق افتاد، سقف کلبه به لرزه درآمد و نوهی کوچک خانه از غصه گلویش گرفت و نفسش بند آمد.
زن نانوایی که نانهای نذری کلیسا را میپخت از دم در گذشت و چون صدای شیون را شنید، سرک کشید و پرسید: «چرا اینطور زار میزنید؟»
گفتند: «ما مرغی تاتاری داریم که زیر پنجره تخمی گذاشت؛ رنگارنگ، خوشتراش، محکم و شگفت! آن را روی تاقچه گذاشتیم. موش کوری آمد و دمش را تکان داد، تاقچه افتاد و تخم شکست. پیرمرد گریه میکند، پیرزن زاری سر داده، اجاق آتش گرفته، سقف خانه میلرزد و نوهمان از غصه نفسش بند آمده!»
زن نانوا تا این حرفها را شنید، تمام نانهای متبرک را پیش چشمش خرد کرد و دور ریخت.
شماس کلیسا از راه رسید و وقتی دید نانها تباه شده، پرسید: «چرا نانهای نذری را خرد کردی و ریختی؟»
زن تمام این شوربختی را برایش بازگفت. شماس چنان وحشتزده شد که سراسیمه به برج ناقوس دوید و دیوانهوار تمام ناقوسها را به صدا درآورد.
کشیش هراسان آمد و پرسید: «ای شماس! چرا اینطور ناقوسها را بیهنگام به صدا درآوردهای؟»
شماس ماجرای تخم و ویرانی را شرح داد. کشیش با شنیدن این مصیبت، دوید به محراب و تمام کتابهای مقدس را پارهپاره کرد و بر باد داد!
