در پستوی ده، پیرزنی تنها بود،
مرغکی با پر و بالِ خالخالی داشت.
مرغک تخمی ریز و براق گذاشت،
تخم قل خورد از تاقچهای به تاقچهای دگر،
افتاد درون بشکهچوب سپیداری،
غلتید زیر نیمکت، به کنج انباری.
موش کوچکی دواندوان رد شد،
دمش پیچید و به تخم خورد -
تخم نازک شکست و خرد شد!
گدای رهگذر نشست و بر تخم زار زد،
پیرزن مویه کرد، چهارچوب در ناله سر داد،
مرغک به پرواز درآمد، دروازه جیرجیر کرد،
خاکسترِ دم در گُر گرفت و دود کرد،
درها از لولا کنده شد، پرچین و دیوار فروریخت؛
دختران کشیش سطلهای آب به دست میبردند،
از هول ماجرا سطلها را شکستند!
شتابان پیش مادر رفتند:
«مادر! هیچ از جهان خبر نداری!
پیرزنِ حاشیهی ده مرغکی خالخالی داشت،
تخمی ریز گذاشت،
از تاقچه غلتید درون بشکهچوبی،
رفت زیر نیمکت به گوشهای،
موش دوید و با دم بر آن زد -
تخم نازک شکست و خرد شد!
گدا بر آن گریست، پیرزن مویه کرد،
چهارچوب در ناله زد، مرغک پر کشید، دروازه جیرجیر کرد،
خاکستر دود کرد، در از لولا دررفت، دیوار ریخت؛
ما هم سطلهای آب را به زمین کوبیدیم و شکستیم!»
زن کشیش خمیرمایه را ورز میداد،
تشت را واژگون کرد و تمام خمیر کف اتاق پخش شد!
سراسیمه به کلیسا دوید و به کشیش گفت:
«مرد! تو هیچ از دنیا خبر نداری!
پیرزنِ حاشیهی ده مرغکی خالخالی داشت،
تخمی ریز گذاشت،
از تاقچه غلتید درون بشکهچوبی،
رفت زیر نیمکت به گوشهای،
موش دوید و با دم بر آن زد -
تخم نازک شکست و خرد شد!
گدا بر آن گریست، پیرزن مویه کرد،
چهارچوب در ناله زد، مرغک پر کشید، دروازه جیرجیر کرد،
خاکستر دود کرد، در از لولا دررفت، دیوار ریخت؛
دختران سطلها را شکستند و به من گفتند؛
من هم دستپاچه شدم و تشت خمیر را واژگون کردم،
خمیرها کف اتاق ماسید!»
کشیش تا این را شنید،
کتاب قطور کلیسا را درید -
برگبهبرگش را در باد و بر خاک پراکند!
