یکی بود، یکی نبود. پیرزنی بود که توی خانهای زندگی میکرد و بهاندازهٔ خودش بخورونمیر اندوخته داشت که نیازش به در و همسایه نیفتد. یک روز نشسته بود. موشی از لانهاش درآمد و آمد سرِ حوض که آب بخورد. وقتِ برگشتن شتاب کرد، دمش به جارویی که لبِ حوض بود گیر کرد، دستپاچه شد، خودش را به این در و آن در زد و دمش کنده شد. دمش را برداشت، آورد پهلوی پیرزن، گفت: «ای خاتونجان، دم مرا بدوز.»
گفت: «من نه سوزنش را دارم، نه نخش را، نه حالش را و نه کارش را. این کار، کارِ دولدوز است. دمت را بردار ببر پهلوی دولدوز، برایت بدوزد.»
موش دمش را برداشت و رفت پهلوی دولدوز، گفت: «دولدوز! دمم را بدوز.» دولدوز گفت: «من نخ ندارم، برو از جولا نخ بگیر بیا تا دمت را بدوزم.» موشه پهلوی جولا گفت: «جولا، نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.»
جولا گفت: «برو از توتو تخم بگیر بیا تا من بخورم، جان بگیرم، پنبه ببافم و نخت بدهم.» موش آمد پهلوی مرغ، گفت: «توتو، تخمی ده، تخمی جولا ده، جولا نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.» مرغ گفت: «برو از علاف برای من ارزن بگیر، بیار بخورم، به تخم بیایم و تخم بدهم.» موشه رفت پیشِ علاف، گفت: «علاف، ارزن ده، ارزن توتو ده، توتو تخمی ده، تخمی جولا ده، جولا نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.» علاف گفت: «برو از کولی غربیل بگیر بیار تا بوتهٔ ارزنها را که کوبیدهام سرند کنم، ارزنت بدهم.» موشه آمد پهلوی کولی، گفت: «کولی، غربیل ده، غربیل علاف ده، علاف ارزن ده، ارزن توتو ده، توتو تخمی ده، تخمی جولا ده، جولا نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.» کولی گفت: «باید زه بیاری تا غربیل برایت درست کنم. برو پیشِ بزی، ازش زه بگیر تا من غربیل درست کنم، بهت بدم.»
موشه آمد پهلوی بزی، گفت: «بزی، روده ده، روده کولی ده، کولی غربیل ده، غربیل علاف ده، علاف ارزن ده، ارزن توتو ده، توتو تخمی ده، تخمی جولا ده، جولا نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.» بزی گفت: «برو از زمین علف بگیر بیار تا من بخورم، رودهٔ نو بالا بیارم، زه بدهم به تو.» موشه آمد پهلوی زمین، گفت: «زمین، علف ده، علف بزی ده، بزی روده ده، روده کولی ده، کولی غربیل ده، غربیل علاف ده، علاف ارزن ده، ارزن توتو ده، توتو تخمی ده، تخمی جولا ده، جولا نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.»
زمین گفت: «برو از کاریز آب بیار، به من بده تا من سرسبز بشوم، علف بدهم.» موشه آمد پهلوی کاریز، گفت: «کاریز، آبی ده، آبی زمین ده، زمین علف ده، علف بزی ده، بزی روده ده، روده کولی ده، کولی غربیل ده، غربیل علاف ده، علاف ارزن ده، ارزن توتو ده، توتو تخمی ده، تخمی جولا ده، جولا نخی ده، نخی دولدوز ده، دولدوز دمم را بدوزد.» کاریز دلش به حال موشِ دمکنده سوخت، آب سرازیر کرد به زمین. زمین علف داد، علف را بزی خورد، زه داد، از زه کولی غربیل درست کرد. علاف با غربیل ارزنها را سرند کرد. مرغ ارزنِ سرندکرده را خورد و تخم داد، تخم را جولا خورد و جان گرفت و نخ تابید. دولدوز هم با آن نخ دم موش را دوخت. موش خوش و خرم و خندان، پاکوب و غزلخوان رفت توی سوراخ.
