یکی بود، یکی نبود. خروسی بود دنیادیده که چند بار گرفتار روباه شده بود و هر بار با افسونی از چنگ روباه دررفته بود. روزی در بیرون ده سرگرم دانهچینی بود که از دور دید روباهی بهسمتش بدوبدو میآید. خروس نتوانست بگریزد و خودش را به ده برساند. ناچار به بالای درخت نارون کهنی که در آن نزدیکی بود پرید. روباه پایین درخت آمد و گفت: «ای خروس! چرا تا مرا دیدی بالای درخت پریدی؟» خروس گفت: «پس میخواستی بیایی و دست به گردنم شوی.»
گفت: «آره، مگر خبر نداری که پادشاه توی بازار و برزن جارچی فرستاده است که تا باد به پرچم ما میخورد، هیچ جنبنده و جانوری نباید به زیردست و ناتوانتر از خودش ستم کند؛ باید از این پس گرگ و میش از یک چشمه آب بخورند و کبوتر و باز توی یک لانه بخوابند.
حالا تو هم باید بیایی پایین، پابهپا با هم گردش کنیم.» خروس گفت: «گردش و تماشا دستهجمعی خوب است، نه دونفری. یکخرده دست نگه دار، بگذار آن دو سه تا جانوری که دارند مثل باد بهطرف ما میدوند برسند تا با هم گردش کنیم.» روباه گفت: «چهجور جانورهایی هستند؟» گفت: «بدنشان شباهت به گرگ دارد، اما گوش و دمشان از گوش و دم گرگ درازتر است.» گفت: «شاید سگهای گله هستند؟» خروس گفت: «شاید.»
روباه تا فهمید سگهای گله هستند، پا را گذاشت به فرار. خروس گفت: «چرا در میروی؟» گفت: «برای اینکه من با سگ گله میانهای ندارم.»
گفت: «مگر تو نگفتی که پادشاه جارچی فرستاده که جانوری به جانوری ستم نکند؟» گفت: «بیگمان اینها توی بیابان بودهاند و از فرمان توی شهر پادشاه بیخبرند و نشنیدهاند و مرا پارهپاره میکنند.» این را گفت و از چشم ناپدید شد.
