قصه و داستان برای کودکان ۷ تا ۹ سال

در این صفحه‌، داستان‌هایی از مجلات «پیک دانش‌آموز»، ویژه کودکان 7 تا 9 سال گلچین شده است. «پیک دانش‌آموز» نخستین مجله دفتر انتشارات کمک‌آموزشی وزارت آموزش و پرورش بود که ویژه کودکان طراحی شد. نخستین شماره «پیک دانش‌آموز» در سال 1343 و در 16 صفحه منتشر شد. دانش‌آموزان کلاس‌های چهارم تا ششم دبستان، مخاطبان اصلی «پیک دانش‌آموز» بودند. نام مجله‌ی «پیک دانش‌آموز» پس از سال 1357 به «رشد دانش‌آموز» تغییر کرد.


خرید کتاب‌های مناسب 7 تا 9 سال


هدف از راه‌اندازی این مجله، ترغیب کودکان به مطالعه و افزایش مهارت‌های آن‌ها در خواندن و نوشتن بود. هم‌چنین با چیدمان انواع دانستنی‌ها، شعر و داستان کوتاه در مجله و استفاده از ادبیاتی گیرا سعی در گسترش آگاهی دانش‌آموزان داشتند. از ایرج جهانشاهی به عنوان مدیرمسئول و فریدون بدره‌ای، مهدخت صنعتی، اسماعیل سعادت، عباس سیاحی و فردوس وزیری به عنوان اعضای شورای نویسندگان یاد می‌شود.

زیردسته‌بندی‌ها و نوشته‌ها
در پستوی ده، پیرزنی تنها بود، مرغکی با پر و بالِ خال‌خالی داشت. مرغک تخمی ریز و براق گذاشت، تخم قل خورد از تاقچه‌ای به تاقچه‌ای دگر، افتاد درون بشکه‌چوب سپیداری، غلتید زیر نیمکت، به کنج انباری. موش کوچکی دوان‌دوان رد شد، دمش پیچید و به تخم خورد - تخم نازک شکست و خرد شد! گدای رهگذر نشست و بر تخم زار زد، پیرزن مویه کرد، چهارچوب در ناله سر داد، مرغک به پرواز درآمد، دروازه جیرجیر کرد، خاکسترِ دم در گُر گرفت و دود کرد، درها از لولا کنده شد، پرچین و دیوار فروریخت؛
چهارشنبه, ۲۷ آبان
پیرمرد و پیرزنی با هم روزگار می‌گذراندند و مرغی تاتاری داشتند. روزی مرغک در گوشه‌ای خلوت، زیر پنجره تخمی گذاشت؛ تخمی خوش‌رنگ‌ولعاب، محکم، بی‌نقص و پُررمزوراز! تخم را روی تاقچه گذاشتند. موش کوری رد شد و دمش را تکانی داد و به تخم خورد. تاقچه لرزید و تخم روی زمین افتاد و تق، شکست! پیرمرد نشست به گریه، پیرزن بنا کرد به ناله و مویه. آتش به جان اجاق افتاد، سقف کلبه به لرزه درآمد و نوه‌ی کوچک خانه از غصه گلویش گرفت و نفسش بند آمد. زن نانوایی که نان‌های نذری کلیسا را می‌پخت از دم در گذشت و چون صدای شیون را شنید، سرک کشید و پرسید: «چرا این‌طور زار می‌زنید؟»
چهارشنبه, ۲۷ آبان
مرغ و خروسی در خرمن‌گاه کشیش دانه برمی‌چیدند که ناغافل دانه‌ی لوبیایی در گلوی خروس گیر کرد و راه نفسش را بست. دل مرغ به حالش سوخت و هراسان دوید لب چشمه تا جرعه‌ای آب بگیرد: چشمه گفت: «اول برو پیش درخت زیرفون، برگی برایم بیاور تا من هم به تو آب بدهم.» مرغ دوید و گفت: «ای درخت زیرفون، برگت را به من بده! برگ را می‌برم برای چشمه، چشمه آب می‌دهد، آب را می‌برم برای خروس. خروس با دانه‌ی لوبیا خفه شده؛ نه دم می‌زند، نه بازدم، مثل مرده‌ها روی خاک افتاده!» درخت زیرفون گفت: «برو پیش دختر جوان و قدری نخ از او بگیر، آن‌وقت من هم به تو برگ می‌دهم!»
یکشنبه, ۲۴ آبان
مرغ و خروسی با هم زندگی می‌کردند. روزی از روزها برای چیدن فندق راهی جنگل شدند. به درخت فندقی رسیدند؛ خروس از درخت بالا رفت تا فندق بچیند و مرغ پای درخت ماند تا آن‌ها را جمع کند. خروس فندقی به پایین انداخت؛ فندق درست به چشم مرغ خورد و چشمش را کور کرد. مرغ گریان و نالان راه افتاد. چند خان‌زاده و بزرگ‌زاده از کنارش رد شدند و پرسیدند: «ای مرغ، مرغک! چرا گریه می‌کنی؟» ـ «خروس چشمم را کور کرده.» «ای خروس، خروس! برای چه چشم مرغ را کور کردی؟» ـ «درخت فندق شلوارم را پاره کرد.» «ای درخت فندق، چرا شلوار خروس را پاره کردی؟»
یکشنبه, ۲۴ آبان
دهقانی سگ پیرش را از حیاط خانه بیرون انداخت. سگ راهی دشت شد تا با شکار موش‌های صحرایی شکمش را سیر کند. در دشت به دارکوبی برخورد و با او رفیق شد. سگ گفت: «خیلی گرسنه‌ام.» دارکوب پاسخ داد: «بیا برویم ده؛ آنجا عروسی برپاست و لقمه‌نانی پیدا می‌شود تا از گرسنگی تلف نشویم.» تحلیل دو روایت از قصه «دارکوب و سگ»؛ اثر الکساندر آفاناسیف
یکشنبه, ۱۷ آبان
مرد دهقان و زنش روزگار را بدون اینکه دست به سیاه و سفید بزنند سپری می‌کردند؛ سگی داشتند که کار می‌کرد و نان و آبشان را جور می‌کرد. روزگار گذشت و سگ پیر و فرتوت شد. دیگر رمقی نداشت تا شکم دهقان و زنش را سیر کند و خودش هم از فرط گرسنگی به پوست و استخوان افتاده بود. تحلیل دو روایت از قصه «دارکوب و سگ»؛ اثر الکساندر آفاناسیف
یکشنبه, ۱۷ آبان
پیرمردی پسری داشت که عقل درست‌وحسابی توی کله‌اش نبود. روزی پسر پیش پدر رفت و از او خواست برایش زن بگیرد: ـ «یا همین حالا برام زن می‌گیری، یا اجاق خانه را خرد و خاکشیر می‌کنم!» ـ «آخر چطور برایت زن بگیرم پسر؟ ما که یک غاز هم پول نداریم.» ـ «پول نیست که نیست، گاو نر که هست! ببرش قصابی و بفروشش.» گاو نر این حرف را شنید، پا به فرار گذاشت و سر به جنگل گذاشت. پسر نادان باز سراغ پدرش آمد: «زن برام می‌گیری یا بزنم اجاق را ویران کنم؟» پدر گفت: «پسرجان، من راضی‌ام سروسامانت بدهم، اما پولی در بساط نداریم.»
دوشنبه, ۱۱ آبان
در خاک دانمارک، کاخ کهنسالی سر بر افراشته است به نام «کروننبورگ»، درست در کنارهٔ تنگهٔ السینور؛ همان‌جا که هر روز صدها کشتی بزرگ انگلیسی، روسی و پروسی از کنارش می‌گذرند. کشتی‌ها با شلیک توپ به قلعهٔ کهن سلام می‌گویند: «بوم! بوم!»، گویی بانگ برمی‌دارند که: «روزتان به‌خیر!» و توپ‌های قلعهٔ کهنسال نیز غرش‌کنان پاسخ می‌دهند: «بوم!» که یعنی: «بسیار سپاسگزاریم.» زمستان‌ها دیگر کشتی از آن گذرگاه عبور نمی‌کند، چرا که سرتاسر تنگه تا خاک سوئد را یخ ضخیمی فرامی‌گیرد و دریا درست چون شاهراهی کوبیده و فراخ جلوه‌گر می‌شود.
شنبه, ۹ آبان
بر فراز آسمان، در هوایی پاک و زلال، فرشته‌ای بال گشوده بود و گلی در دست داشت که از گلستان فردوس چیده بود. چون فرشته از سرِ مهر بر آن گل بوسه زد، برگی بس خرد از آن جدا شد و آرام‌آرام فروافتاد تا در خاک نرمِ میان جنگلی جای گرفت. برگ بی‌درنگ ریشه دواند، جوانه زد و در میان دیگر رستنی‌ها ساقه دوانید. تحلیل داستان «برگی از بهشت» اثر هانس کریستیان آندرسن یکی از گیاهان گفت: «عجب جوانهٔ مضحکی! هیچ‌کس اصل و نسبش را نمی‌شناسد؛ نه خار بیابان از آن سر درمی‌آورد و نه گزنه.»
سه شنبه, ۵ آبان
بزرگ‌ترین برگ سبز در این دیار، بی‌تردید برگ گیاه باباآدم است. اگر آن را پیش روی خود بگیری، درست به اندازهٔ یک پیش‌بند است، و اگر بر سر بگیری، چنان فراخ و شگفت‌انگیز است که دست‌کمی از یک چتر اعلا ندارد. باباآدم هرگز تک و تنها نمی‌روید؛ هر جا سر برآورد، خیل بی‌شماری از پی‌اش می‌آیند و تماشایش راستی که باشکوه است؛ و همهٔ این شکوه و جلال، مایهٔ روزی و خرمی حلزون‌هاست.
یکشنبه, ۳ آبان
همسر طبل‌زن پای به کلیسا نهاد. محراب نو را با نگاره‌های رنگین و فرشتگان چوبین و تراشیده از نظر گذراند؛ آن فرشتگانی که بر پرده‌ی نقاشی و در میان هاله‌ی نورِ بالای محراب جای داشتند، درست به زیبایی تندیس‌های کنده‌کاری‌شده بودند؛ با جلوه‌ای از رنگ و درخشش زراندود. گیسوانشان در تابش آفتاب، زرین و چشم‌نواز می‌درخشید، اما نور راستین خورشید از آن همه زیباتر بود؛ نوری که هنگام فرو رفتن در افق، از میان شاخسار تیره‌ی درختان سرخ‌تر و زلال‌تر به چشم می‌آمد. تماشای این خورشید آسمانی چه دل‌انگیز بود!
چهارشنبه, ۲۹ مهر
روزی روزگاری دختری بود که برای آن‌که کفش‌هایش آلوده و لجن‌مال نشود، پا بر گرده‌ی نانی گذاشت؛ سرگذشت تلخ و شوربختی‌هایی که در پیِ این کار به سرش آمد، بر همگان آشکار است.
یکشنبه, ۲۶ مهر
یکی بود، یکی نبود. بزی شکم‌بزرگ داشت در دشتی می‌خرامید. نزدیک یک درخت سیب رسید و گفت: «ای درخت سیب! اجازه بده من زیر سایه تو بچه‌ام رو به دنیا بیارم.» درخت سیب گفت: «نه، ممکنه سیبی بیفته و به بچه‌ات بخوره و آسیب ببینه.» بز رفت سراغ درخت گردو و همین درخواست را کرد. درخت گردو گفت: «نه، ممکنه گردویی بیفته روی بزغاله و زخمی بشه.» بز که چاره‌ای نداشت، ناامید و افسرده به راهش ادامه داد تا اینکه کلبه‌ای دید که رو به جنگل و پشت به او ایستاده بود. بز گفت: «کلبه! کلبه کوچک! رویت را به من کن و پشتت را به جنگل، تا وارد شوم.» کلبه چرخید و بز وارد شد و بچه‌هایش را به دنیا آورد.
چهارشنبه, ۲۲ مهر
یکی بود، یکی نبود. دهقانی سگی داشت. این سگ از جوانی خانه را نگهبانی کرده بود، اما حالا پیر و بی‌دندان شده بود و دیگر پارس نمی‌کرد. اربابش که از او خسته شده بود، طنابی به گردنش بست، او را به جنگل برد و خواست بالای درخت سپیدار دارش بزند؛ اما دید اشک از چشم‌های سگ پیر جاری است. دلش به رحم آمد، سگ را فقط به درخت بست و خودش برگشت. سگ پیر تنها ماند و شروع کرد به گریه و زاری. ناگهان گرگِ بزرگی از بوته‌ها بیرون آمد و گفت: «سلام سگِ خال‌خالی! سال‌ها دنبالت بودم. اون زمان که جوان بودی من رو از خانه می‌روندی، حالا افتادی گیر من! می‌خوام بخورمت!»
دوشنبه, ۲۰ مهر
این ماجرا مربوط به زمان‌های قدیم است، زمانی که حضرت عیسی و حواریون روی زمین راه می‌رفتند. گرگی پیش حضرت عیسی آمد و گفت: «ای پروردگار! من گرسنه‌ام!» عیسی گفت: «برو یک مادیان (اسب ماده) را بخور.» گرگ رفت پیش مادیان و گفت: «خداوند دستور داده تو را بخورم!» مادیان گفت: «قبول، اما من برگه معافیت دارم که روی سمِ پای عقبم حک شده! بیا ببین.» گرگ نزدیک شد و مادیان چنان لگدی به دهان گرگ زد که گرگ سه متر پرت شد آن‌طرف‌تر! گرگ شکایت پیش عیسی برد. عیسی گفت: «برو یک قوچ را بخور.»
شنبه, ۱۸ مهر
یکی بود، یکی نبود. بزی بود که برای خودش و بچه‌هایش کلبه‌ای توی جنگل ساخته بود. بز روزها برای پیدا کردن غذا به دل جنگل می‌رفت. هر وقت که از خانه بیرون می‌رفت، بزغاله‌ها درِ کلبه را محکم می‌بستند و خودشون هم اصلاً بیرون نمی‌آمدند. وقتی بز برمی‌گشت، در می‌زد و زنگوله‌وار می‌خواند: «بزغاله‌های من! بچه‌های شیرین من! در رو باز کنین، قفل رو وا کنین! من بزِ مادرم، رفتم توی جنگل، علف نرم خوردم، آب سرد نوشیدم؛ شیر از پستانم جاریه، تا روی سم‌هام، و از سم‌هام تا روی زمین خیس!»
چهارشنبه, ۱۵ مهر
یکی بود، یکی نبود. دهقانی بود که یک اسبِ اَبلَق (خال‌خالی) داشت. یک روز دهقان اسب را به گاری بست و برای جمع کردن هیزم راهی جنگل شد. هنوز درست‌وحسابی وارد جنگل نشده بود که خرسِ بزرگی جلوی راهش را گرفت. خرس سلامی کرد و پرسید: «بگو ببینم دهقان! کی اسبت رو این‌قدر قشنگ و خال‌خالی کرده؟ عجب پوستِ خوش‌نقش‌ونگاری داره!» دهقان گفت: «ای خرس‌جان! خودم این‌طوری رنگش کردم.» — «واقعاً بلدی جانورها رو خال‌خالی کنی؟» — «من؟ من استادِ تمامِ این کارم! اگه بخوام، طوری خال‌خالیت می‌کنم که از اسب منم خوشگل‌تر بشی!»
دوشنبه, ۱۳ مهر
یکی بود، یکی نبود. پیرمرد و پیرزنی بودند که یک قوچ و یک بز داشتند. اما چه بزی و چه قوچی! این دو تا ان‌قدر شیطون و بازیگوش بودند که نگو و نپرس. مدام از گله جدا می‌شدند، هر کدام به یک طرف می‌دویدند و صاحبشان باید تمام دشت و صحرا را زیر پا می‌گذاشت تا پیدا‌شان کند. روزی پیرمرد به پیرزن گفت: «می‌گم زن! نظرت چیه این بز و قوچ رو سر ببریم؟ دیگه شورش رو درآوردن! آخرش یک‌جایی می‌رن که دستمون بهشون نرسه و حیف‌ومیل بشن.» پیرزن گفت: «آره والله، بیا سرشون رو ببریم!»
یکشنبه, ۱۲ مهر
یکی بود، یکی نبود. در دیاری دور، دهقانی زندگی می‌کرد که یک بز و یک قوچ داشت. دهقان دیگر رمقی برای درو کردن علف نداشت؛ زمستان هم سر رسید و بز و قوچ دیگر چیزی برای خوردن نداشتند. آن‌ها بنا کردند به داد و فغان و معرکه گرفتن در حیاط. دهقان هم که کلافه شده بود، شلاقش را برداشت و افتاد به جانشان. بز به قوچ گفت: «برادر! بیا پا به فرار بذاریم و بریم سمت جنگل. اون‌جا یه خرمن یونجه پیدا می‌کنیم و برای خودمون زندگی می‌سازیم.» قوچ گفت: «باشه برادر، بریم! هر چی باشه از این اوضاع بدتر نمیشه.»
شنبه, ۱۱ مهر
یکی بود، یکی نبود. در یک مزرعه، بز و قوچی با هم زندگی می‌کردند. روزگار را به خیر و خوشی و در صلح و صفا می‌گذراندند؛ یک مشت علف خشک را با هم نصف می‌کردند و اگر روزی هم از شانس بد، چنگک کشاورز به پهلوی یکی‌شان می‌خورد، همه‌اش زیر سر واسکا، همان گربه خانه بود! این واسکا ان‌قدر دزد و رند بود که هر ساعت دنبال شکار و کش‌رفتن چیزی می‌گشت؛ کافی بود ببیند چیزی یک‌جا افتاده، آن‌وقت تا کش نمی‌رفت دل‌درد می‌گرفت!
دوشنبه, ۶ مهر
یکی بود، یکی نبود. پیرمرد و پیرزنی با هم زندگی می‌کردند. این زن و شوهر نه پسری داشتند و نه دختری؛ تنها همدم و یاورشان یک گربه نر خاکستری بود. این گربه برایشان آب و نان جور می‌کرد؛ سمور، سنجاب، کبک، تیهو و انواع و اقسام جانوران را شکار می‌کرد و برای آن‌ها می‌آورد. روزگار گذشت و گربه خاکستری پیر و ازکارافتاده شد. روزی پیرزن به پیرمرد گفت: «پیرمرد! چرا این گربه رو نگه داشتیم؟ بی‌خود و بی‌جهت بالای تنور لم داده و فقط جا تنگ کرده!» پیرمرد گفت: «خب باهاش چی‌کار کنیم؟»
یکشنبه, ۵ مهر
یکی بود، یکی نبود. دهقانی بود که گربه‌ای داشت؛ اما چه فایده که گربه بسیار تنبل و بی‌عرضه بود. دهقان بالاخره از دست او خسته شد. کمی فکر کرد، بعد گربه را داخل گونی انداخت، درش را محکم بست و برد به دل جنگل. وقتی به جنگل رسید، گونی را همان‌جا روی زمین انداخت و رفت؛ با خودش گفت: «بذار همین‌جا تلف بشه!» گربه راه افتاد و همین‌طور که قدم می‌زد، به کلبه‌ای رسید که روزگاری خانه یک جنگلبان بود. رفت بالا و توی شیروانی کلبه لم داد. هر وقت گرسنه‌اش می‌شد، می‌رفت توی جنگل، موش و پرنده‌ای شکار می‌کرد، دلی از عزاداری درمی‌آورد و دوباره برمی‌گشت توی شیروانی؛ خلاصه، غمِ عالم هم به دلش نبود!
شنبه, ۴ مهر
یکی بود، یکی نبود. پیرمردی بود که با یک گربه نر و یک خروس زندگی می‌کرد. روزها پیرمرد برای کار و هیزم‌شکنی به دل جنگل می‌رفت، گربه برایش غذا می‌برد و خروس هم در خانه می‌ماند تا نگهبان خانه باشد. از قضا، روباهی مکار از آن حوالی می‌گذشت. روباه زیر پنجره نشست و بنا کرد به خواندن: «قوقولی قوقو خروس جان! ای خروس تاج‌طلایی! سرت رو از پنجره بیار بیرون، تا بهت یه نخود بدم!»
دوشنبه, ۳۰ شهریور
در جنگلی که از کرانه‌های رودخانه‌ی «گودنو» در شمال یوتلند تا فرسنگ‌ها در دل سرزمین پیش می‌رود، نه‌چندان دور از آن جویبار زلال، پشته‌کوه بزرگی سر برآورده که چون دیواری دیار جنگل را شکافته است. رو به باخترِ این پشته، نه‌چندان دور از رود، مزرعه‌ای برپاست؛ محصور در خاکی چنان کم‌ مایه که ریگ‌های بیابان از میان خوشه‌های لاغر گندم و چاودار به چشم می‌زنند. سال‌ها می‌گذشت و مردمانِ آن خانه‌ی محقر با سادگی روزگار می‌گذراندند؛ سه گوسفند داشتند، خوکی ماده و دو گاو. روزیِ خود را به خرسندی می‌یافتند و جام خرسندی‌شان لبریز بود.
چهارشنبه, ۱۸ شهریور